ரிசர்வ் வங்கியின் கவர்னர் ரகுராம் ராஜன், தன்னுடைய சக பணியாளர்களுக்கு எழுதிய கடிதம்!

அன்புக்குரிய சக பணியாளர்களே,

நான் செப்டம்பர் 2013 ல் ரிசர்வ் வங்கியியின் 23 ஆவது கவர்னராக பதவி ஏற்றுக் கொண்டேன். அந்த நேரத்தில், இந்திய ரூபாயின் மதிப்பு தினமும் ஊசலாடிக் கொண்டிருந்தது; பண வீக்கம் அதிகமாக இருந்தது மற்றும் வளர்ச்சி பலவீனமாக இருந்தது. இந்தியா, ‘உடையக் கூடிய ஐந்து நாடுகள்’ எனும் பட்டியலில் ஒன்றாகக் கருதப் பட்டது. கவர்னராக என்னுடைய தொடக்க உறையில், நான் உங்களுடன் கலந்து ஆலோசித்து ஒரு செயல்திட்டத்தை முன்வைத்தேன். அதில் பண வீக்கத்தை குறைக்க, அந்நிய நாட்டு பண மதிப்பிலான என்.ஆர்.ஐ (B) வைப்பு நிதியை அதிகரிப்பதன் மூலம் அந்நிய செலாவணியை அதிகரிக்க ஒரு புதிய கட்டமைப்பையும் இணைத்திருந்தேன். மேலும், புதிய உலகளாவிய மற்றும் முக்கிய வங்கிகளுக்கான வெளிப்படையான உரிமத்தை வழங்க, தூய்மையான நேர்மை பொருந்திய குழுக்களை அமைப்பது, பாரத் பில் கட்டண அமைப்பு மற்றும் ட்ரேட் ரிசீவபில் எக்ஸ்சேஞ் போன்ற புதிய நிறுவனங்களை அமைப்பது, கைப்பேசிகள் மூலம் கட்டணங்களை விரிவுபடுத்துவது மற்றும் விரிவான கடன் அமைப்பு ரீதியிலான துயரத்தை உணரவும், சரிசெய்யவும், பெரியதொரு தரவு தளத்தை உருவாக்க நான் வழி செய்ய உறுதி அளித்திருந்தேன். இத்தகைய செயல்திட்டங்களை நடைமுறை படுத்துவதன் மூலம், நான் சொன்னேன், ‘உலக பொருளாதார சந்தை ஏற்படுத்திய புயலையும் கடந்து, எதிர்காலத்தை அடைவதற்கான பாலத்தை நம்மால் கட்டமைக்க முடியும்” என்று.      

இந்த நாளில் ரிசர்வ் வங்கியில் இருக்கும் நாம் மேற்கண்ட அனைத்து பரிந்துரைகளையும் செயல்படுத்திவிட்டோம் என்பதில் நான் பெருமை கொள்கிறேன். பணவீக்கத்தை பாதியாக குறைக்க உதவிய ஒரு புதிய கட்டமைப்பு இங்கே இருக்கிறது. இது, பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, வைப்பு நிதி சேமிப்பாளர்கள், நிஜமான நேர்மறை வட்டி விகிதங்களை சுவைக்க வழி வகுத்தது. மேலும் நாம் முதலில் வட்டி விகிதங்களை உயர்த்தி இருந்தாலும், பின்னாளில் 150 பேஸ் பாயிண்டுகள் வரை வட்டி விகிதங்களை குறைக்க முடிந்தது.

இதனால், அரசாங்கம் ரிசர்வ் வங்கியிடம் செலுத்த வேண்டிய பெயரளவிலான வட்டி விகிதம், முதிர்வு காலத்தை அதிகரித்து வழங்கிய போதும் குறைய வாய்ப்பு கிடைத்தது. (முதிர்வு காலத்தைப் பற்றி மேலும் கூற வேண்டுமானால்), நம்முடைய அரசாங்கம் 40 வருட கால பாண்டுகளை வழங்க முதல் முறையாக தகுதி பெற்றது. முடிவாக, 2013 ல் நாம் பாதுகாத்த அந்நிய வைப்பு நிதி வெளியேறியதற்கு பிறகும், அதனால் எந்த பாதிப்பும் ஏற்படாமல், நம்முடைய செயல்திட்டங்களின் மூலமாக, நாணயம் திடநிலையை அடைந்ததோடு, நம்முடைய அந்நிய செலாவணி இருப்பும் வரலாறு காணாத வகையில் உயர்ந்தது.

இன்று நாம் விரைவாக வளர்ச்சி அடைந்து கொண்டிருக்கும் உலகளாவிய பெரிய பொருளாதார சக்தியாக உருவாகியிருக்கிறோம். அதோடு, ‘உடையக் கூடிய ஐந்து நாடுகள்’ பட்டியலில் இருந்து வெளியேறிப் பல தூரம் கடந்து வந்து விட்டோம்.

பொதுத் துறை வங்கி மேலான்மைக்கென்று தனியாக ஆட்களை நியமிக்கும் பணியில் சீர்திருத்தங்களை கொண்டு வர, RBI-ஆல் பணியமர்த்தப்பட்ட நாயக் கமிட்டியின் பரிந்துரையின் பேரில், Bank Board Bureau எனும் அமைப்பை உருவாக்கி அரசாங்கத்திற்கு நாம் உதவியது, செயலிழந்து வரும் திட்டங்களில் இருந்து கடன்களை திரும்பப் பெற வங்கிகளுக்கு உதவும் புதிய அமைப்புகளை உருவாக்கியது, Asset Quality Review (AQR) ன் கீழ், உரிய மதிப்பளிக்கப்படாத மோசமான கடன்களை சரியான நேரத்தில் தரப் பரிசோதனை செய்வதற்கான உந்துதலை வங்கிகளுக்கு அளித்தது என, நம்முடைய முதல் வாக்குறுதிகளில் சொன்னவற்றிற்கு மேலாக நிறையவே செய்திருக்கிறோம்.

தேசிய கட்டண நிறுவனத்திற்காக, பொதுவான கட்டண முகமையை உருவாக்க வழிவகை செய்யும் ஒரு செயல் திட்டத்தை வடிவமைக்க நாம் வேலை செய்திருக்கிறோம். இது கூடிய விரைவில், செல்பேசிகளுக்கு இடையிலான கட்டணங்களை செலுத்தும் பணியில் ஒரு புரட்சியை ஏற்படுத்தப் போகிறது.

இவற்றையும் மீறி, RBI குள்ளாக, நம்முடைய மூத்த அங்கத்தினரின் வடிவமைப்பின் அடிப்படையில், பல ஒழுங்கு மற்றும் மறுசீரமைப்பு நடவடிக்கைகளும் நடந்திருக்கின்றன. நாம் நம்முடைய பணியாளர்களின் திறன் மற்றும் நிபுணத்துவத்தை வலுப்படுத்தி பிற நாட்டவர்களுக்கு சளைத்தவர்கள் இல்லை எனும் நிலைக்கு கொண்டு வந்திருக்கிறோம். நம்முடைய செல்திட்டங்கள் அனைத்திலும், குழுவின் மேலான குடிமகர்களாகிய பத்ம விபூஷன் டாக்டர். Anil Kakodkar, அணு ஆற்றல் கமிஷனின் முன்னாள் தலைவரான, பத்ம பூஷன் மற்றும் Magsaysay விருது பெற்ற சுய உதவிப் பெண்கள் அமைப்பின் Ela Bhatt அவர்களின் வழிகாட்டல்களை பெற்றிருந்தோம்.  

நம்முடைய மக்களின் ஆற்றலும், நேர்மையும், நம்முடைய செயல்களில் இருந்த வெளிப்படைத் தன்மையும், நிகரற்றதாக இருந்தது. இத்தகைய ஒரு நல்ல அமைப்பில் பங்கு வகித்தது குறித்து பெருமைப் படுகிறேன்.

நான் ஒரு அறிவு சார் மனிதன். மேலும் நான் எப்போதும் தெளிவாக சொல்லி இருக்கிறேன்- என்னுடைய தாயகம் சிந்தனா உலகத்திலேயே இருக்கிறது என்று.

நான் சிகாகோ பல்கலைக் கழகத்திற்கு செல்லும் இந்த நேரத்தில், என்னுடைய மூன்றாண்டு கால பணி முடிவடையைத் துவங்கும் இந்த நேரத்தில், நாம் எதை எல்லாம் செய்து முடித்திருக்கிறோம் என்கிற மீள்பார்வைக்கு இது சரியான ஒரு தருணமாக அமைந்தது.

முதல் நாளில் நாம் வாக்குறுதி அளித்த அனைத்தும் செய்து முடிக்கப்பட்ட நிலையில், இரண்டு அடுத்தடுத்த முன்னேற்றங்களை சாதிக்க வேண்டியதிருக்கிறது. நம்முடைய பண வீக்கமே முக்கிய இலக்காக இருக்க வேண்டும் எனினும், நமது கொள்கைகளை தொகுக்கும் பணவியல் கொள்கைக் குழுவை அமைக்க வேண்டியிருக்கிறது. மேலும், Asset Quality Review விற்கு கீழ் நம் முயற்சிகளால் தொடங்கப்பட்ட, வங்கி இருப்பு நிலைகுறிப்புகளின் நம்பகத் தன்மையை ஏற்கனவே அதிகப் படுத்தியுள்ள செயல்பாடுகள் இன்னும் நடந்து கொண்டிருக்கின்றன. குறுகிய கால அடிப்படையில், சர்வதேச நடவடிக்கைகளும் சில ஆபத்துக்களை முன்னிறுத்திக் கொண்டிருக்கின்றன.

இத்தகைய சவால்களை நாம் வெற்றிகரமாக கடப்பதை நான் கண்கூடாகக் கண்டு ரசிக்க ஆயத்தமாய் இருக்கிறேன் என்பதோடு, அரசாங்கத்தோடு பேச்சுவார்த்தை நடத்திய பின்னர், September 4, 2016- ல் என்னுடைய பணி நாட்கள் முடிவடைந்த பிறகு, அறிவுசார் செயல்பாடுகளுக்கு நான் திரும்புகிறேன் எனும் செய்தியை உங்களோடு பகிர்ந்து கொள்ள விரும்புகிறேன். நான் எப்போதும் இந்திய நாட்டிற்காக சேவை செய்ய காத்திருக்கிறேன் என்றும் சொல்லிக் கொள்கிறேன்.  

சக பணியாளர்களே, நாம் அரசாங்கத்தோடு இணைந்து, கடந்த மூன்று ஆண்டுகளில், பருப்பொருளியல் மற்றும் நிறுவன திடநிலைக்காக போராடியிருக்கிறோம். Brexit அச்சுறுத்தலைப் போன்ற சந்தை ஏற்ற இறக்கங்களை சமாளிக்க நம்முடைய செயல்பாடுகள் துணை புரியும் என்று நான் தீர்க்கமாக நம்புகிறேன். அந்நிய NRI (B) வைப்பு நிதிகளை திரும்பத் செலுத்தும் பணிக்கு நாம் தேவையான ஏற்பாடுகளை செய்து வைத்திருக்கிறோம் என்பதால், மேற்கொண்டு அந்தப் பணியை சரிவர செய்துவிட்டாலே போதும் என்கிற நிலை தான் இருக்கிறது. உங்களுடைய சாதனைகளே உங்களுடைய மன உறுதிக்கு வழி வகுத்திருக்கிறது.

அரசாங்கத்தின் சீர்திருத்தங்களோடு, உங்களுடைய செயல்பாடும் சேர்ந்து, நாம் உருவாக்கி வைத்திருக்கும் இந்த அடித்தளத்தின் மீது சரியான கட்டமைப்பை உருவாக்கி, மேலான வேலைவாய்ப்பு உருவாக்கத்திற்கும், நம் மக்களின் செழிப்பான வாழ்க்கைக்கும் வரும் ஆண்டுகளில் வாய்ப்புகளை ஏற்படுத்தும் என்று நான் நம்புகிறேன். உங்களுடைய துணையோடு, பின்வருபவர் நம்மை மேலும் சிறப்பான இடத்திற்கு கொண்டு செல்வார் என்று எனக்கு நம்பிக்கை உள்ளது. நான் உங்களோடு மேலும் சில மாதங்கள் பணியாற்றுவேன் என்றாலும், உழைப்பாலும், கொஞ்சமும் குறையாத ஆதராவலும் என்னைத் தழுவிய RBI ன் குடும்பத்தினர் அனைவருக்கும் நான் முன்னதாகவே நன்றி செலுத்திக் கொள்கிறேன். இது ஒரு அற்புதமான கூட்டுப் பயணமாக இருந்தது!

நன்றியுணர்ச்சியுடன்,

உங்கள் உண்மையுள்ள,

ரகுராம் G. ராஜன்.

எழுவர் விடுதலை: அரசு தரப்பு சி.பி.ஐ. அதிகாரியான தியாகராஜனின்

எழுவர் விடுவதலை தொடர்பான பேரணி நடந்துள்ளது. இந்த நிலையில், அரசு தரப்பு சி.பி.ஐ. அதிகாரியான தியாகராஜனின் பேச்சு இங்கே முக்கியத்துவம் பெறுகிறது. அதை இங்கே பதிவிடுகிறேன்

௧. பேரறிவாளன், தான் எதற்காக பேட்டரி வாங்கிக் கொடுத்தேன் என்று தெரியாது என்று கூறியதை நான் வாக்குமூலத்தில் பதிவிடவில்லை. காரணம், வழக்கு நடந்து கொண்டிருந்த நேரத்தில் அதை குறிப்பிட்டால், அது வாக்குமூலமாகாது.

௨. பதினாங்கு ஆடுகளுக்குப் பிறகு They are entitled for review. இந்த இருபத்திஐந்து வருடங்களில் அவர்கள் மேல் எந்த குறையும் கூறப்படவில்லை. விடுதலைக்கு பரிந்துரை மட்டும் அல்ல, அதை நான் மனித உரிமையாக கருதுகிறேன்.

௩. அறிவு (பேரறிவாளன்) சொன்னது உண்மையாக இருக்கலாம் என்பதை உறுதிப்படுத்த, எங்களுக்கு பின்னாளில் ஒரு ஆவணம் கிடைத்தது. சிவராசன், ஒரு ஒயர்லஸ் மெசேஜ்-ல், இது வரைக்கும் இதைப்பற்றி யாருக்கும் சொல்லவில்லை. அந்த இந்தியப் பெண்ணிடம் தவிர என்று கூறியிருந்தார். இது ஒரு internal evidence

௪. SIT இந்த வழக்கை விசாரணை செய்து கொண்டிருந்த போதே, ஜெயின் கமிஷன் 'larger conspiracy' என்றொரு விசாரணையை நடத்தி வந்தார்கள். என்னுடைய தாழ்மையான கருத்து என்னவென்றால், அயல்நாட்டு சதி குறித்த முழு பரிமாணத்தை நாம் கொண்டு வரவில்லை. உள் நாட்டு சாதியம் இருக்கலாம் என்பதை risk எடுத்து சொல்கிறேன்..

௫. பாதிக்கப்பட்டவர்கள் எங்களுக்கு நீதி கிடைக்கவில்லை என்று சொல்வதற்காக, ஏழுபேருக்கும் அநீதி இழைக்கக் கூடாது. இழக்கப்பட்டவர்களின் இடத்தை எந்த தண்டனையாலும் நிரப்ப முடியாது. ஒரு சிறைச்சாலையில் உள்ளகைதிகளை அந்த நாட்டு மக்கள் எப்படி நடத்துகிறார்கள் என்பதில் தான் அந்த நாட்டின் பக்குவம் புரிபடுகிறது என்று நெல்சன் மண்டேலா சொல்கிறார். இந்த விவகாரம் மனிதர்களின் எதிர்காலத்தை உள்ளடக்கியது. இதனால், இதில் மத்திய மாநில அரசுகளின் சண்டைக்கு இடம் இருக்கக் கூடாது.

௬.. ஒரு மனிதனின் முக்கியமான உரிமை என்பது சுதந்திரம். அந்த சுதந்திரத்தை நாம் ஒரு குறிப்பிட்ட காலத்திற்கு தண்டனைக்காக பறிக்கலாம். ஆனால், உங்களுக்கு மரணதண்டனையில் இருந்து தப்பிக்க ஒரு வாய்ப்பு அளிக்கப் பட்டதெ! மறுபடியும் ஒரு சலுகையை எதிர்பார்க்கலாமா என்கிற கேள்வி தவறு. ஏனென்றால், வாழ்க்கை முழுவதும் ஆயுள் தண்டனையில் கழிய வேண்டும் என்பது மரண தண்டனையைக் காட்டிலும் கொடியது!

௭. நான் அந்த தவறை அன்று செய்யாமல் இருந்திருந்தால், ஒருக்கால் பேரறிவாளன் இன்று வெளியே நடமாடிக் கொண்டிருந்திருக்கலாம்.

https://www.youtube.com/watch?v=-7EKSCMlSSQ

கவுதம சித்தார்த்தனின் சிறுகதை- நுனி மீசையில் திறந்து கொள்ளும் நகைப்பு

மே 30 அன்று திரு. கவுதம சித்தார்த்தன் அவர்கள் தன்னுடைய முகநூலில் பூவரசியில் வெளிவந்த தன்னுடைய சிறுகதை ஒன்றை பதிவிட்டிருந்தார். ஒவ்வொரு வரியையும் படிக்கும் போது, பாதையில் கடக்கும் சிறு சிறு கிராமங்களின் இயற்கை அழகை ரசித்தபடி போகும் ஜன்னலோர பயணம் போல் இருந்தது அச்சிறுகதை. அவரின் சொல்லாடல், கதையின் உட்கரு பற்றி பேச வேண்டும் போலிருந்தது. அதற்காக எழுதுகிறேன்.

நுனி மீசையில் திறந்து கொள்ளும் நகைப்பு! மேலோட்டப் பார்வையில் முகத்தை மட்டுமே பார்க்காத அவருடைய கண், உதட்டின் மேலுள்ள மீசையின் நுனியில் இருந்து தொடங்குகிறது அவதானிப்பை. 

கண்களுக்கு மேலே 'திரைந்திருந்த'....என்ற வரியைப் படிக்கும் போது corrugated என்கிற ஆங்கிலச் சொல்லுக்கு தமிழாக்கம் இது தான் என்பதை பல நாள் தேடலில் கிடைக்காமல் இன்று கண்டு கொண்டதை எண்ணி மகிழ்ச்சி அடைந்தேன். corrugated எனும் சொல்லை, கடலில் மடிப்புகளுகளோடு பொருத்திப் பார்ப்பார்கள். அது போல இவர் நினைவுகளை கடலாக, அதிலிருந்து எழுகிறது முகம் என்கிறார்.  

அடுத்ததாக ஏலேலாந்தொட்டி நாட்டுப்புறப் பாடல். இந்தக் கதையின் தொடக்கமே இந்தப் பாடலை மையமாக வைத்தே வருகிறது. இந்த நாட்டுப்புறப் பாடல், பல நாள் கழித்து தோழியை  சந்திக்கச் செல்லும் இளைஞனை பற்றியதே. 

அவளை பற்றிய அவனது நினைவுகள் எத்தனை ஆணித்தரமாக பதிந்திருக்கிறது என்பதை மேற்படி விவரிக்கிறார். அவளுடன் இருந்த நாட்களின் நினைவுகள் நிழலாக அசையவில்லை அவனது மனதில். அவன் கிள்ளிய போது செடியின் தண்டிலிருந்து பொங்கி வெளிவந்த பச்சை சாறு கூட அவனுக்கு நினைவில் இருக்கிறது. 

இதை உடனேயே நாம் அறிந்து கொள்ள அடுத்த பத்தியிலேயே, நினைவுகளின் ஆழத்தை பச்சை சாரின் வீரியத்தோடு ஒப்பிட்டு, இத்தகைய ஆழ்ந்த நினைவு அவளுக்கும் இருக்குமா என்று ஏங்குகிறான். இருக்கை மற்றொரு நிலைக்கு மாறுகிறது.

"தொண்டைக்குள் தகரம் தேய்ந்து உராயும் ஓசையை ஜன்னல் வழியாக வெளியே துப்பிவிட்டு..."

"வயோதிகத்தின் விலக்க முடியாத போர்வையை அணிந்திருப்பவள்போல தனது இருண்ட துவாலையை நெகிழ விட்டுக்கொண்டு புன்முறுவல் பூத்தாள்..."

என்று முதுமையை தகர ஒலியுடன், போர்வையுடன், பொருத்தி வர்ணிக்கிறார். இன்றைய தலைமுறையில் எத்தனை பேருக்கு, துவாலை என்றால் Towel என்று தெரியும்?

அதோடு நில்லாமல், 

"வயதின் முதிர்ச்சி அவளைக் கவ்விக் குதறுகையில் யயாதியைப்போல சிரித்துக் கொண்டிருக்கிறார் அப்பா"

என்று சொல்லி இளமையை இழந்து, வயோதிகச் சாபம் பெற்ற யயாதி மன்னனையும் பொருத்தமான இடத்தில் உட்படுத்திப் பேசுகிறார். யயாதி மன்னனின் பிள்ளையான யதுவின் சந்ததிகளே யாதவர்கள். கிருஷ்ணன் பிறந்த குலம் இது தான். யயாதி பெற்ற சாபத்தை ஏற்ற சர்மித்தையின் மகனான புருவின் வழித்தோன்றல்களே பாண்டவர்களும் கவுரவர்களும். ஒரு வார்த்தைக்குள் எத்தகைய பெரிய இதிகாசம் அடங்கி இருக்கிறது பாருங்கள்! 

தொடர்ந்து, நினைவுகளின் நிகழ்கால/இறந்தகால மாற்றத்தை விளையாட்டின் மேல்/கீழ் அசைவோடு பொருத்திப் பார்க்கையில், ரயில் வண்டி குலுங்குகிறது. உவமையின் நிகழ்கால பரிணாம வளர்ச்சியாகவும் இதை நாம் தொடர்பு படுத்தி எண்ணலாம். 

பிறகு நிகழ்காலத்திற்கும் இறந்த காலத்திற்கும் பாலமாய் விளங்கும் பத்தியில், குழந்தையின் கன்னக் குழியை பிஞ்சுக் குவடு (cusp) என்று வர்ணனை செய்வதோடு, அக்குழந்தையின் சிறுநீர் தன்னுடைய தொடையில் வழிகிறது என்பதை கண்டு அவன் தன் தோழியின் தொடையில் வழியும் ஆற்று மண்ணோடு தொடர்பு படுத்தி யோசிக்கிறான். அக்குழந்தையின் சிறிய உடல் அவனை யதார்த்தமாக அவர்கள் இருவரும் குழந்தைகளாக (துளியூண்டாக) மாறி தூக்கணாங்குருவி கூட்டில் நுழைந்த கற்பனைக்குள் பயணிக்க வைக்கிறது. ஆனால், அந்த நினைப்பை தொடர விடாமல் மறுபடியும் மறைந்திருக்கக் கூடிய சிராய்ப்புத் தழும்புகளை பற்றி யோசிக்கத் தூண்டுகிறது மேலும் கீழுமாக, நிகழ்காலத்திற்கும் இறந்தகாலத்திற்கும் மாறி மாறிப் பயணிக்கும் இருக்கை. சிராய்ப்புகள் போலவே நினைவுகளும் மறைந்திருக்கலாம் இல்லையா என்று கேள்வி எழுப்புகிறார் மறைமுகமாக.

அந்த இருக்கையின் அசைவில் மாறி மாறி அவளுடைய பச்சை முகமும், பரு வெடித்த முற்றிய முகமும் அவனுக்குள் வந்து மறைகிறது. பரு வெடித்த பெண்ணிற்கு கல்யாணமும் ஆகி இருக்கும் இல்லையா?

அந்த இருக்கையைப் போலவே நிகழ்கால பரிணாம வளர்ச்சிப் பொருளான, ரயிலின் கூவல் அவனை வெறுப்படையச் செய்கிறது. அவளை எதிர்கொள்ளப் போகும் சவாலை இப்படி விவரிக்கிறார்.

கல்மிஷமில்லாத பிஞ்சுப் பருவத்தின் நட்பு, இப்போது முகத்தைப் பிளந்து அரும்பியுள்ள இளம் ரோமத்தின் கூர்மையை எதிர்கொள்ளப் போகிறது.

அவளை சந்திக்கும் போது என்ன பேசுவது என்று யோசிக்கையில், பொதுவான விவரணங்கள் அவனை சலிப்படையச் செய்து, அதற்கும் மேலான அந்த உன்னத (உன்னதம் இதழின் நோக்கம் இது தானோ!) விவரணத்தை நோக்கி செல்கிறான். தன்னை விட்டு தூரப் போய்விட்ட அவளை பற்றி யோசித்துக் கொண்டே இருக்கையில் வானம் துலாம்பரமாக மாறுகிறது. 

அவனது நினைவுகளின் கூர்மையால் துருப்பிடித்திருந்த மூளையை, தெளிவாகும் வானம் போல, காலம் துலக்குகிறது என்பதாக எண்ணிக் கொள்ள வேண்டும். நினைவுகளில் இருந்து நிஜத்திற்கு வருகிறான் இளைஞன். புதியவற்றை காண்கிறான்.

அது வரை நேர்கோட்டில் பறந்த ரயில் வளைந்து வளைந்து முன்னேறுகிறது. இவனும் ரயில் என்ஜினிற்கு பெட்ரோல் போல, தனக்கு ரத்தம் பாய்ச்சப் பட்டதாக உணர்ந்து, குறுக்கும் நெடுக்குமான தெருக்களில் பயணித்து அவளைத் தேடுகிறான். 

வீட்டின் கதவு உயர்ந்திருக்கிறது; அவளுடைய நிலையும் அப்படியே அவனுக்கு. அவள் எங்கோ நுகத்தடியில் மேலே இருக்கிறாள். அவளைத் தொட நினைத்தால், உதறுகிறது; தீப்போல சுடுகிறது. மறு முனையில், மூழ்குகிறாள்; அதைத் தடுக்க இவன் தன் சக்தியை எல்லாம் திரட்டி அவளுடைய முனை மேலே வர அழுத்துகிறான். 

கதவு திறக்கிறது. அவளுடைய உன்னத முகத்தை காண்பதாக என்னும் கணத்தில், மறுபடியும் மேலே குறிப்பிட்ட அனைத்தையும் விவரிக்கிறார். அவன் நுனி மீசையில் திறந்து கொண்டது நகைப்பு. முடிவில்லாத தேடலை நோக்கி, காலங்கள் அற்ற ரயிலின் ஓசை அவனை அழைக்கிறது. 

இந்தக் கதை நான் படித்த கதைகளில் முக்கியமானது. காரணம், ஒவ்வொரு வரியிலும் உட்கரு பயணிக்கிறது. ஒவ்வொரு வார்த்தையும் கதை பேசுகிறது. ஒரு அருமையான எழுத்தெ திர்காலத்திற்கு வழி காட்டும் சிறுகதையாக இதை நான் பார்க்கிறேன். கவுதம சித்தார்த்தன் அய்யாவுக்கு வணக்கங்களும், வாழ்த்துக்களும்.

கிருஷ்ண ஐயர்- ஒரு உதாரணம்

ஷம்சர் சிங் வழக்கு, மேனகா காந்தி வழக்கு, ரத்லாம் மாநகராட்சி வழக்கு மற்றும் முத்தம்மா வழக்குகளில் பேசப் பட்ட நீதியரசர் திரு. கிருஷ்ண ஐயர் சமீபத்தில் நூறு வருடங்களைக் கண்ட பிறகு கண் அயர்ந்தார். இவர் இதுவரை 70 புத்தகங்களை எழுதியிருக்கிறார். 
இத்தகைய தகவல்களை மட்டும் அல்ல, இவர் யார் என்பதையே அறியாத பலர் நமக்கிடையில் வாழ்ந்து கொண்டு தான் இருக்கிறார்கள். இந்தியாவில் மட்டும் அல்ல உலகம் முழுவதிலும், அடித்தட்டு மக்களை எவ்வாறு சமூக பொறுப்போடு வாழ வைப்பது எனும் விடை அறியாத கேள்வி இருந்து கொண்டே தான் இருக்கிறது. இதற்கு விடையாக, நான் இவரை எவ்வாறு அறிந்து கொண்டேன் எனும் கதையை சொல்வது சரியாக இருக்கும் என்று நினைக்கிறேன்.
நான் அப்போது பத்தாம் வகுப்பு படித்துக் கொண்டிருக்கிறேன். காந்தி இறந்த நாளில் பிறந்த எனக்கு, எதற்காக அவரை நினைவில் வைத்துக் கொண்டு மௌன அஞ்சலி செலுத்துகிறார்கள் என்பது கூடத் தெரியாத காலம் அது. என் பள்ளிக்கு எதிரிலேயே நூலகம் இருந்தும், அதன் சுவறுகளில் ஒட்டப்படும் திரைப்படங்களின் போஸ்டர்கள் மட்டுமே என் கண்ணில் பட்டு வந்தது அந்த நாளில். ஒவ்வொரு நாளும் நான் என்னவாக ஆகப போகிறேன் என்று என் தந்தை மண்டையை உடைத்துக் கொள்ளும் அளவிற்கு சண்டையோடு கடந்து கொண்டிருந்தது அப்போது. நான் ஒன்றும் படிக்காத பிள்ளையாக இருக்கவில்லை. சமூகப் பொறுப்பு கூடிய பிறகு நான் பெற்ற மதிப்பெண்னை விட அதிகமாகவே அப்போது எடுத்து வந்தேன். ஆனால், எந்த ஒரு குறிக்கோளும் இல்லாத காலம் தான் அது.
அத்தகைய நேரத்தில் எனக்கு பாடம் புகட்ட எவராலும் முடியவில்லை என்று தான் கூற வேண்டும். காரணம், என்னுடைய பார்வை பாடத்தை நோக்கி என்றுமே சென்றதில்லை. வயதுக் கோளாறினால் பெண்கள் பின்னாலும், சினிமாவின் பின்னாலும் தான் அலைந்து கொண்டிருந்தேன். 
அப்போது தான் என் வாழ்வில் முதல் மாற்றம் இந்த இரண்டு ஈடுபடுகளில் ஒன்றின் மூலமாக ஏற்பட்டது. மரண தண்டனை குறித்த ஒரு முக்கிய பதிவாக விருமாண்டி வெளியானது.
என்னைப் போன்று நோக்கமில்லாமல் திரிந்து கொண்டிருப்பவனுக்கு ஒரு ஆரம்பத்தை ஏற்படுத்திக் கொடுக்க துரதிர்ஷ்ட வசமாக சினிமாவால் மட்டுமே முடியும் என்பதை புரிந்து கொண்ட நாள் இது.
ஆம்! அந்தப் படம் மட்டும் வராமல் இருந்திருந்தால் நான் சமூகத்தின் பக்கம் என் பார்வையை திருப்பி இருப்பேனா என்பது சந்தேகமே. எனக்கு உருவாகியிருக்கும் பல கருத்துக்களுக்கு அதுவே ஆரம்பம் என்று நினைக்கிறேன்.
இங்கு அந்த படத்தை எடுத்த கமல் ஹாசனுக்கு பாராட்டு விழா எடுப்பதில்ல எனக்கு நோக்கம். ஒவ்வொரு மனிதருக்கும் உள்ள பொறுப்பை உணர்த்தவே இந்த படத்தை பற்றிக் கூறுகிறேன்.
அடுத்த தலைமுறைக்கு நல்ல மனிதர்களையும், கருத்துக்களையும் அறிமுகம் செய்ய வேண்டிய கட்டாயத்தில் நாம் இருக்கும் சமயத்தில், அதை எவ்வாறு இளைஞர்கள் ஏற்றுக் கொள்ளும் வகையில் செய்வது எனும் கேள்வி நம் மனதில் இருந்து கொண்டே தான் இருக்கின்றது.
இதற்கு சுய முயற்சி அவசியம் என்பது சரியே. ஆனால், ஒருவரிடம் சுய முயற்சி உருவாக வேண்டுமானால் அவருக்கு ஒரு ஆரம்பத்தை கொடுத்தே தீர வேண்டும்.
அத்தகைய வகையில் கிருஷ்ண ஐயரின் பேட்டியோடு அந்தப் படம் துவங்கியது அம்மனிதருக்கு மட்டும் அல்லாமல் அவருடைய கருத்துக் களுக்கும் ஒரு நல்ல விளம்பரமாக அமைந்தது.
சினிமா கலைஞர்கள் மீது பல குற்றச் சாட்டுகள் வைக்கப் படும் போது, இது போன்று இடைவெளியை நிரப்பும் பாலமாக அவர்கள் செயல்பட்டால் நம் சமூகம் முன்னேற வழி கிடைக்கும். 
மரண தண்டனை வேண்டுமா வேண்டாமா என்று இன்னமும் நான் ஆய்வு செய்து கொண்டே தான் இருக்கிறேன். இந்த விஷயத்தில் எனக்கு இன்னமும் தெளிவு ஏற்படாததற்கு பல காரணங்கள் உண்டு. ஆனால், முக்கியமாக என்னை இது குறித்து யோசிக்க வைத்ததே கிருஷ்ண ஐயரின் வெற்றி. ஒவ்வொரு முடிவுக்கும் ஆரம்பம், மனதளவில் நாம் மேற்கொள்ளும் சத்திய சோதனை தான். அந்த வகையில் கிருஷ்ண ஐயர் என்றுமே என் நினைவில் நிற்பார். 
மேலும், ஒரு மனிதரை அவருடைய  ஜாதியைக் கடந்து மதிக்க வேண்டுமானால், அவர் முற்போக்கான சில கருத்துக்களை கொண்டிருக்க வேண்டும் என்பதற்கு இவர் ஒரு உதாரணம். இன்று தவறாக விமர்சிக்கப் படும் எந்த ஒரு பிராமணரும், தன்னுடைய கருத்துக்களுக்கே விமர்சகர்கள் எதிரியாக இருக்கிறார்கள் என்பதை புரிந்து கொண்டு, இவரை ஒரு முன்னுதாரணமாக கொள்ள வேண்டும்.

நன்றி..தி இந்து புகைப்படத்திற்கு.

ருத்ரய்யாவுக்கு பிரபல்யம் தேவையில்லை

என்னுடைய படைப்பை லட்சம் பேரிடம் சென்றடையச் செய்ய, என் பெயரை அதிலிருந்து நீக்கிவிட்டு, புகைப்படத்தையும் மறைக்க வேண்டும் என்கிற கட்டாயமான நிபந்தனை விதிக்கப்பட்டால், அதை செய்ய நான் தயாராக இருக்கிறேன். இதை ஒரு பிரபலம் சொல்லும் போது அது வெட்டி விளம்பரம் ஆகும்..என்னைப் போன்ற ஆரம்ப நிலை எழுத்தாளர்கள் (இந்தப் பெயரை உபயோகிக்க இன்னமும் கூச்சமாக்வே இருக்கிறது) சொல்வது கடினம். ஆனால் இதை மிக்க யோசனையுடனேயே கூறுகிறேன். ஏனெனில், எந்த ஒரு மனிதனுக்கும் தேவையில்லாத ஒரு சுமை தான் இந்த பிரபல்யம் எனும் வார்த்தை..ஒரு எழுத்தாளனுக்கு அவனுடைய தனிமை மட்டுமே சிறந்த வழிகாட்டி. பிரபலமாகாத படைப்பாளியின் எழுத்தில் நேர்மை குடிகொண்டிருக்கும்..இதே போலத் தான் ருத்ரய்யாவும் யோசித்திருப்பார் என்று நினைக்கிறேன். காரணம், இன்று வழக்கத்தில் இருக்கும் பல அற்புதமான இலக்கியங்கள், இயற்றியவரின் பெயர் அறியாமலும் நிலைத்து நிற்கின்றன. இந்த பெருமை அந்த படைப்பாளியை மட்டுமே சாரும். அதை யாராலும் தடுக்க முடியாது. அந்தப் பெருமைக்கு ஒரு அங்கீகாரம் தேவையே இல்லை.. ருத்ரய்யாவுக்கு பதில் ஸ்ரீதரின் படம் பிரசுரமானால் அது தானாகவே ருத்ரய்யாவுக்கு பெருமை சேர்த்துவிடும் என்பதற்கு இப்போதைய நிகழ்வு ஒரு உதாரணம்..

ரஜினியும் அரசியலும்- லிங்கா பேச்சு

நேற்று லிங்கா கேசட் வெளியீட்டு விழாவில் ரஜினி அரசியல் பிரவேசம் குறித்து மறுபடியும் பேசியது குறித்து செய்திகள் வெளிவந்த வண்ணம் உள்ளன. அவர் பேசியதற்கு முன்பாக அமீர் முதற்கொண்ட திரைத் துறையினர் பேசியது தான் இந்த கேசட் வெளியீட்டு விழாவின் பிரபல்யத்திற்குக் காரணம். ஏனெனில், ரஜினியை பேச வைக்க யாராவது எங்காவது சாவியைத் திருகிக் கொண்டே இருக்க வேண்டியிருக்கிறது. 

தமிழ் நாட்டை காப்பாற்ற ரஜினியால் மட்டுமே முடியும் என்கிற இவர்களது பேச்சு அரசியலில் இவரை விட முதிந்தவர்கள் இல்லவே இல்லை என்கிற மாயையை கிளப்பும் நோக்கில் வடிவாகிறது. 

ரஜினியும், விஜயும் அடிக்கடி தன்னுடைய ரசிகர்கள் மூலமாகவும், படங்களின் மூலமாகவும் அரசியல் ஸ்டுன்ட் அடிப்பதால், இவர்களில் ஒருவர் அரசியலுக்கு வந்தால் மிகப் பெரிய மாறுதல் நிகழும் என்று எண்ணிக் கொண்டிருப்பவர்கள் இது போலவே பிதற்றிக் கொண்டே இருக்கிறார்கள்.

உண்மையில் இவர்களது அரசியல் பிரவேசம் எனும் பரபரப்பு இல்லையெனில், இவர்களது சினிமா வாழ்க்கையே கேள்விக்குரியதாகும் என்பது தான் நிஜமான உண்மை.

ரஜினியும், விஜயும் திரையில் தோன்றினாலே படம் ஹிட் என்பது இவர்களது கணிப்பு; நம்பிக்கை. உண்மையில் இவர்கள் இருவருமே அவ்வப்போது தங்களுடைய நட்சத்திர அந்தஸ்த்தை பிடித்து நிறுத்த திணறியபடியே சினிமாவில் தொங்கிக் கொண்டிருப்பது எவரும் அறியாத உண்மை.

அதிர்ஷ்டவசமாக நாம் அதிக காலம் பின்னோக்கிப் போகாமல், சமீபத்திய நிகழ்வுகளையும், அவ்விருவரின் பேட்டிகளையுமே எடுத்துக் காட்டாக அடிக்கோடிடலாம்.

லிங்கா பாடல் வெளியீட்டு விழாவிலேயே ரஜினி, கோச்சடையானின் தோல்வி பற்றி உருக்கமாக பேசியுள்ளார். விஜய், எஸ்.ஜே சூரியாவின் படப் பாடல் வெளியீட்டு விழாவில் சில உண்மைகளை சொல்லியிருக்கிறார். 

கொச்சடையான் என்ற ஒரு படம் மக்கள்-னா என்ன, பணம்-னா என்ன என்று சொல்லிக் கொடுத்திருக்கிறது. 

விஜய், எஸ்.ஜே சூரியா எடுத்த குஷி தான் தன்னை காப்பாற்றியது என்று அப்பட்டமாக ஒப்புக் கொண்டுள்ளார். இது போலவே, வேலாயுதம் வெளியான நேரத்தில், தன்னுடைய தொடர் தோல்வியை தடுத்து நிறுத்த ராஜா போன்ற ஒரு இயக்குனர் கிடைத்தது நிம்மதியை கொடுத்ததாக பேசியிருந்தார்.

எந்த ஒரு சினிமா கலைஞனுக்கும் இருக்கும் இயல்பான ஒரு போராட்டம் தான் இது. எந்த ஒரு நடிகரும் இதுவரை தொட்டதெல்லாம் வெற்றி என்ற நிலையை அடைந்ததே இல்லை. ஆனால், அரசியல் ஆதாயம் தேட நினைக்கும் ஒருவரின் ரசிகர்கள் உருவாக்கும் மாயையில், அவர்களுடைய படத்தின் தொடக்கத்தில் வரும் புரட்சிகரமான பாடல் வரிகளையும் நம்பி மக்கள் ஏமாந்து போகிறார்கள்.

ஒரு நடிகர் அரசியல் ஆதாயம் தேட நினைப்பதாலேயே அவருக்கு மிகப் பெரிய கூட்டம் கூடிவிடும் என்று நினைப்பது முட்டாள் தனம். அதே போல முதல் நாள், முதல் ஷோவில் முண்டி அடிக்கும் கூட்டம் எல்லாம் அரசியல் கூட்டமாக மாறும் என்ற எதிர்பார்ப்பும் சிறுபிள்ளைத் தனமானது.

விஜய், பேருக்கு நற்பணி மன்றம் என்று வைத்துக் கொண்டாலும், போஸ்டர் அடிப்பதில் தொடங்கி எல்லாவற்றையும் அரசியல் சாயத்தோடு தான் செய்கிறார். ஒவ்வொரு மாவட்டத்திலும் இயங்கும் நற்பணி மன்றத்திற்கு தலைவர், துணைத் தலைவர், செயலாளர் என்று பதவிகளை உருவாக்கி, அவர்களுடைய புகைப்படத்த்திற்கு அதிக இடம் கொடுத்து, பெயரை இரட்டை வண்ணத்தில் எழுதி, பிற அரசியல் கட்சிகளைப் போல பெரியார், அண்ணா புகைப்படத்திற்கு பதிலாக எஸ்.ஏ.சியின் புகைப்படத்தை வைத்து தன்னுடைய அரசியல் பிரவேசத்திற்காக மக்களை டியூன் செய்கிறார்.

ரஜினி ரசிகர்களோ, தன்னுடைய தலைவர் அரசியலுக்கு வருவார் வருவார் என்று எதிர்பார்த்து ஏமாந்து போன கதைகளை இணையதளத்தில், ரஜினிக்கு கடிதம் எனும் பேரில் வெளியிட்டு ஆதங்கத்தை தீர்த்துக் கொள்ளுகிறார்கள்.

இவர்கள் இருவரும் எவ்வளவு தான் புரட்சிகரமாக வசனம் பேசினாலும், போஸ்டர் ஓட்டினாலும், படம் ஓடுகிறதா என்று பார்த்தால், அது இயக்குனரின் அறிவாற்றலை நம்பியும், திரைக்கதையின் வேகத்தை நம்பியுமே இருக்கிறது.

ரஜினியின் படங்கள் ஓடினால் குதிரையைப் போலவும், ஓடாவிட்டால் எலியைப் போலவும் சுருண்டி விடுகின்றன. விஜயின் நிலைமை மிகக் கவலைக் கிடம். அவருடைய படம் நூறு கோடிகளைத் தொடுவதற்கு ஒவ்வொரு முறையும் தள்ளாடுவதை பாக்ஸ் ஆபீஸ் ஆதாரங்கள் நிரூபிக்கின்றன.

ரஜினி எனும் பிம்பம் உருவான பிறகு, 1984-93 இற்கு இடையில், அன்புள்ள ரஜினிகாந்த், ராகவேந்திரா, விடுதலை, மாவீரன், நான் அடிமை இல்லை, சிவா, நாட்டுக்கு ஒரு நல்லவன், வள்ளி என்று பல மோசமான தோல்விகளைக் கண்டவர் ரஜினி. அதற்குப் பிறகும், பாபா, குசேலன், கொச்சடையான் என்று தோல்விகளைக் கண்டவர் தான் ரஜினி.

அதே போல, விஜயும் திருமலைக்கு முன்பும் பின்பும் பல தோல்விப் படங்களை தந்திருக்கிறார்.

இதை நன்கு அறிந்தவர்கள் ரசிகர்கள் அல்ல. துரதிர்ஷ்ட வசமாக ரஜினியும், விஜயும் தான். ஆகவே தான் அவர்கள் இருவருமே இந்த அரசியல் பிரவேசம் எனும் ஸ்டன்ட்-ஐ கெட்டியாகப் பிடித்துக் கொண்டிருக்கின்றனர்.

ரஜினி கமலைப் பெற்றிப் பேசும் போது, நான் தொட்டதையெல்லாம் அவர் தொட்டார்; ஆனால் அவர் தோட்டத்தை என்னால் தொட முடியவில்லை என்கிறார். விஜயோ, தனக்கு வருவது இது தான்; அதைத் தான் மாற்றி மாற்றி செய்ய வேண்டியிருக்கிறது என்று ஒப்புக் கொண்டிருக்கிறார். இவர்கள் இத்தனை வெளிப்படையாக உண்மையை ஒப்புக் கொள்வது அவர்களுடைய பெருந்தன்மை என்று கூறும் அதே நேரத்தில் இதில் எவ்வளவு உண்மை இருக்கிறது என்பதை அறிந்து கொள்ள நாம் தயங்குகிறோம்.

சினிமாவில் மட்டும் தான் ஒருவர், மற்றொருவரை விடக் குறைவாக செயல்பட்டத்தை ஒப்புக் கொண்டதற்கு பாராட்டப் படுகிறார். ஒரு வட்டத்திற்குள் தன்னை அடைத்துக் கொண்டு செயல்படுபவர் ஒவ்வொரு நாளும் முள்ளின் மீது நடக்கும் இக்கட்டான நிலையில் இருக்கிறார் என்பதை இத்தமிழகம் உணர மறுக்கிறது.

ரஜினியும், விஜயும் தங்களுடைய பாதை எதுவாக இருக்க வேண்டும் என்பதை ஒவ்வொரு ஐந்து வருடத்திற்கு ஒருமுறையும் மறுபரிசீலனை செய்யும் நிலைக்கு தள்ளப் படுகின்றனர். இதற்கு அத்தாட்சி, அவர்களுடைய படங்களின் தோல்விகளே!

இன்று வரை, ரஜினியால் ஷங்கர், கே.எஸ் ரவிகுமார் தவிர மற்றொரு வெற்றி இயக்குனரை கண்டு பிடிக்க முடியவில்லை. அதற்குக் காரணம், அவரை சுற்றியிருக்கும் அரசியல் வட்டம் தான். ரஜினிக்கு ஏற்ற வகையில் கதை எழுதுவது கடினம். காரணம், அவருடைய தலைக்குப் பின்னால் ஒளிவீசும் போலியான பிம்பம். எவ்வளவு தான் யோசித்தாலும், அவருடைய அரசியல் எதிர்காலத்தை முன்வைத்தே எழுத வேண்டியிருக்கிறது. இதில் சற்று மாற்றமிருந்தால், அவருடைய தெய்வீக அனுபவங்களையும், பழைய வில்லன் முகத்தையும் தோண்ட வேண்டியிருக்கிறது. இதில் சற்று சறுக்கினாலும் தோல்வி தான்!

இதுவே விஜயின் நிலைமையும் கூட. பல இளம் இயக்குனர்களை நம்பித் தொடர்ச்சியாக தோல்விகளைக் கண்ட விஜய், பாக்ஸ் ஆபீசை அஜீத்திற்கு விட்டுக் கொடுத்த பிறகு, இன்று வெற்றி இயக்குனர்கள் என்று வலம் வரும் சிலரை நம்ப வேண்டிய நிலைக்குத் தள்ளப் பட்டிருக்கிறார்.

இந்த நிலை இப்படி இருக்க, வெளியே ஓங்கி ஒலிக்கும் கூச்சல்களை நம்பி ஒருசிலர் இவ்விருவருக்கும் மிகப் பெரிய அரசியல் எதிர்காலம் இருப்பதாக சொல்வது சிரிப்பை தான் வரவழைக்கிறது.

இவ்விருவரிடம் அரசியலுக்குத் தேவையான எந்த தகுதியும் இல்லாதிருப்பது அடுத்த குறை. அரசியலுக்கு முக்கியத் தேவையே தைரியம் தான். எதையும் எதிர்நோக்கக் காத்திருக்க வேண்டும். இனிமேல் எழவே முடியாது எனும் நிலையிலிருந்து முன்னேறி வந்திருக்கும் கட்சிகள் ஏராளம். ஆனால் ரஜினியோ, நான் சந்தேகம் கொண்டிருக்கிறேன் என்கிறார். கடவுள் தான் இதற்கெல்லாம் வழி என்று தீர்க்கமில்லாமல் பேசுகிறார்.

விஜயோ தன்னுடைய எதிர்காலத்தைப் பற்றிய முன்யோசனை இல்லாமல், எந்த ஒரு ஆய்வும் செய்யாமல் கோக் விளம்பரத்தில் நடித்துவிட்டு, அந்த கம்பெனிக்கு எதிராகவே புரட்சிகரமாகப் பேசுகிறார்.

ஆனால், இவர்கள் இருவரிடமும் ஒரு முக்கிய தகுதி இருக்கிறது. அது, நல்லது செய்வேன்; தமிழ் நாடு தான் என் வீடு என்று கூறி மக்களை ஏமாற்றும் வித்தை. அது தான் இவர்களை மேஜையை தட்ட அழைக்க உந்துதலாக இருக்கிறது.

இல்லை என்றால், அரசியலே வேண்டாம் என்று கூறும் கமலை குப்பை அள்ள சொல்லி விட்டு, இவர்களை ஆட்சிக்கு அழைப்பார்களா? 

பெண்களின் பாதுகாப்பும், சுதந்திரமும்- குழம்பும் சமூகம்

என் கருத்துக் கருவிழிகளுக்குள் வழுக்கி விழுந்த முக்கியமான ஒரு தலைப்பு இது. உடனடித் தெளிவு தேவைப்படும் ஒரு தலைப்பு.

 பெண்களின் பாதுகாப்போடு முட்டி மோதும் சுதந்திரம்!

நம் பெண்களுக்கு சுதந்திரம் முக்கியமா? பாதுகாப்பு முக்கியமா?

நம் பெண்களுக்கு சுதந்திரம் கொடுப்பவர் உண்மையான ஆணா?

இல்லை பாதுகாப்பு அளிப்பவர்
உண்மையான ஆணா?

இந்த இரு கேள்விகளும் தவறு.

பெண்களுக்கான சுதந்திரத்தை அவர்கள் அனுபவிக்கும் ஒரு சமூகத்தில், பாதுகாப்பை உறுதிப் படுத்தவது எப்படி?

இதுவே சரியான கேள்வி.

ஆம். பெண்களுக்கான சுதந்திரத்தை நாம் ஒரு வாய்ப்பாக அளிக்க நினைப்பது முதலில் தவறு. அதை பாதுகாப்போடு முட்டச் செய்வது மிகப் பெரிய தவறு.

பெண்களுக்கான பாதுகாப்பை உறுதிப் படுத்துவது சமூகத்தின் கடமை. ஆனால், சுதந்திரம் என்பது ஒவ்வொரு உயிர்ப்பொருளும் அனுபவிக்க வேண்டிய அடிப்படை உரிமை.

ஒரு பெண்ணை தனியே ஓரிடத்திற்கு அனுப்பும் போது/தங்கச் செய்யும் போது அவளுடைய பாதுகாப்பு கேள்விக்குறியானால், அங்கு பெண்ணுடைய சுதந்திரத்தை அனுமதிப்பது தவறு என்பதாகக் கொள்ளப் படுகிறது; அதை அனுமதிக்கும் ஆண் தவறான முன்னுதாரணமாக கொள்ளப் படுகிறான். பெண்ணின் வாழ்வை கெடுத்தவனாக தீர்ப்பளிக்கப் படுகிறான்.

இந்தத் தீர்ப்புக்குப் பின்னால் ஒரு தவறான அனுமானம் உள்ளது. பெண்ணுடைய சுதந்திரத்தை 'கொடுப்பது' என்பது ஆணின் கையில் உள்ளது என்பதாகக் கொண்டால் இந்தத் தீர்ப்பு சரி.

ஆனால், பெண்ணுடைய சுதந்திரம் அவளிடமே இருக்க வேண்டிய ஒன்று. அவள் ஓரிடத்தில் வாசிக்கவும், உலவவும், தனிமையை நாடவும் அவள் மட்டுமே முடிவு செய்ய முடியும். இங்கு ஆண், தனக்குரிய பாதுகாப்பில் சந்தேகம் எழும் போது, ஆபத்தை எதிர்நோக்கும் திராணி அற்ற உடலமைப்பை கொண்டிருக்கும் போது, சுதந்திரத்தை அனுபவிக்கிறான். ஆனால், பெண்ணுடைய சுதந்திரத்தை அவளிடமே விட்டுவிட, அவளுடைய உடலமைப்பை காரணம் காட்டி உதாசீனப் படுத்துகிறான்.

உண்மையில் பாதுகாப்பு எனும் வார்த்தை நிலையிலாத ஒன்று. ஒருவரின் பாதுகாப்பு, அவருடைய சக்தியைக் காட்டிலும் வீரியமுள்ள மற்றொரு சக்தியை எதிர்நோக்கும் வரையில் மட்டுமே சாத்தியப் படும் ஒன்று. இதில் ஆண் பெண் பேதமில்லை. மிகப் பெரிய அரசாட்சிகள் கவிழ்வதற்கு இதுவே காரணமாக விளங்குகிறது.

இவ்வாறு இருக்கையில், ஒரு பெண்ணை, அவளுடைய வலுவில்லாத உடலின் தன்மையை முன்னிறுத்தி ஒடுங்கிக் கிடக்கச் செய்வது, ஒரு வகையில் அவளுடைய நன்மையை ஆயுதமாகப் பயன்படுத்தி, ஆணாதிக்கத்தை செலுத்துவதே ஆகும்.

இதை விட, எதிர்நோக்க விருக்கும் ஆபத்தை சமாளிக்கும் தைரியத்தை பெண்ணிற்கு அளிப்பதே சிறந்த ஆணின் செயலாகக் கொள்ள வேண்டும்.