ஏழாவது சம்பளக் கமிஷன் : தி டைம்ஸ் தமிழ்

7ஆவது சம்பளக் கமிஷன் அறிவிக்கப்பட்ட நாளில் இருந்தே அரசு ஊழியர்களுக்கு போனான்சா என்று அனைத்து ஊடகங்களும் கூப்பாடு போடத் துவங்கி விட்டன. 7000 ரூபாயாக இருந்த சம்பளம் தற்போது 18000 ரூபாயாக உயர்ந்திருக்கிறது என்பதே இவர்களது கவலை. இதன் கணக்கை சரிபார்த்துக் கொண்டு மேற்படி கட்டுரையை தொடருகிறேன்.

சராசரியாக ஒரு அடிமட்ட மத்திய அரசுத் தொழிலாளியின் சம்பளம் எவ்வளவாக இருந்தது?

அடிப்படை சம்பளம்: 7000 ரூ, அகவிலைப்படி 8750, மொத்தம் 15750. இதில் தேசிய பென்ஷன் திட்டத்திற்கு பிடித்தம் செய்யப்படும் 10% ஐ கழித்தால் 14175 என்பது அலவன்சுகள் இல்லாமல் கையில் நிற்கும் சம்பளம்.

தற்போது சம்பளக் கமிஷனின் பரிந்துரையின் படி, எவ்வளவு சம்பளம்?

அடிப்படைச் சம்பளம்: 18000, அகவிலைப்படி பூஜ்ஜியம். தேசிய பென்ஷன் திட்டத்திற்கு பிடித்தம் செய்யப்படும் 10% போக கையிருப்பு, 16200.

ஆக, 2025 ரூபாய் தான் உண்மையான சம்பள உயர்வு என்பதை அறிந்து கொள்ளாலாம். இந்த சம்பள உயர்வின் உண்மையான சதவிகிதம் 14.7% மட்டுமே. கடந்த 70 ஆண்டுகளில் இல்லாத அளவிற்கு இது குறைவான சம்பளம். அலவன்சுகளைச் சேர்த்தால் சம்பள உயர்வு 23% கூடுதலாக வரும். இதற்கு தான் ஒரு சம்பளக் கமிஷன். அதற்கு இவ்வளவு கூப்பாடு.

சம்பளக் கமிஷன் அமைப்பதன் நோக்கமே, பத்து ஆண்டுகளில் அதிகரித்துக் கொண்டே வரும் பண வீக்கத்தை சமாளிக்க தொழிலாளிகளுக்கு திராணியை ஏற்படுத்துவதே. ஏழாவது சம்பளக் கமிஷன் அறிக்கையின் ஏழாவது பக்கத்தில், அரசு என்பது சேவைகளுக்கு முன்மாதிரியாக, தொழிலாளிகளை முறையாக நடத்தி அவர்களுடைய நம்பிக்கைகள் தொய்வுறாத வண்ணம் நடந்து கொள்ள வேண்டும் என்று குறிப்பிடப் பட்டிருக்கிறது.

ஆனால், அருண் ஜெயிட்லி அவர்களோ, தற்போது தனியாருக்கு இணையாக அரசுத் துறையிலும் சம்பளம் இருக்கிறது என்று சொல்லி, தனியார் நிறுவனங்களை முன்மாதிரியாக நிறுத்துகிறார். மக்களோ, இதை விட காண்ட்ராக்ட் தொழிலாளிகள், அமைப்பு சாராத் தொழிலாளிகளின் நிலைமை படு மோசம். அதனால், இந்த சம்பள உயர்வு தேவையா? அல்லது இதை எதிர்த்து போராட்டங்கள் தேவையா என்று யோசிக்கின்றனர்.

இங்கு தனியாரை முன்னுதாரணமாக நிறுத்துபவர்கள் ஒரு விடயத்தை அறியவில்லை. தனியாரில் வேலை செய்பவர்கள் உழைப்புக்கு உகந்த சம்பளத்தை என்றுமே பெறுவதில்லை. உதாரணத்திற்கு, அமரிக்காவின் சம்பள விகிதத்தை(100%) அடிப்படையாகக் கொண்டு பார்க்கும் போது, ஆசிய பசிபிக் பகுதியில் இருப்பதிலேயே குறைவான சம்பளத்தை பெறுபவர்கள் பிலிப்பைன்ஸ்(17%) நாட்டிற்குப் பிறகு, இந்திய திறனாளர்கள் தான் (18%). இந்தோனேஷியா, தாய்லாந்து, மலேஷியா, சீனா ஆகிய நாடுகள் நம்மைக் காட்டிலும் அதிகமாக சம்பாதிக்கிறார்கள்.

அதே சமயம் இங்கு வேலை நேரம் என்று பார்க்கும் போது, இந்தியர்கள், சர்வ சாதாரணமாக 9, 10 மணி நேரம் வேலை செய்கிறார்கள். 2 ல் இருந்து 3 மணி நேரம் பணியிடங்களுக்குப் போய் வரும் போக்குவரத்து நெரிசலில் கழிந்து விடுகிறது. சராசரியாக இந்தக் குறைவான சம்பளத்தை ஈட்டுவதற்கு, இந்தியாவில் உள்ள அனைத்து பணியாட்களும் தங்களுடைய ஒரு நாள் பொழுதில் 12 மணி நேரத்தை செலவிடுகிறார்கள். சிலருக்கு ஐந்து நாட்கள் வேலை. பலருக்கு ஆறு நாட்களும் வேலை இருக்கிறது.

காண்ட்ராக்ட் தொழிலாளிகளின் நிலைமையோ அதள பாதாளத்தில் உள்ளது. இது வரையில் அவர்களின் சராசரி வருமானம் மாதத்திற்கு 6000 ரூ தான். இதை 10000 ஆக உயர்த்த இப்போது தான் தொழில் அமைச்சகம் பரிந்துரை செய்திருக்கிறது. மொத்தம் உள்ள 3.6 கோடி காண்ட்ராக்ட் தொழிலாளிகளில் வெறும் 60 லட்சம் பேர் தான் Contract Labour (Regulation and Abolition) Act 1970 ன் கீழ் வருகிறார்கள். மற்றவர்கள் தனியார் மற்றும் அரசு நிறுவனங்களால் சுரண்டப் படுகிறார்கள்.

இத்தகைய சூழலைத் தான் நமது மாண்பு மிகு அருண் ஜெயிட்லி அவர்கள் முன்னுதாரணமாக நிறுத்துகிறார். இத்தகைய சூழலுக்கு இணையாகத் தான் அரசு ஊழியர்களும் எதிர்பார்க்க வேண்டும் என்று நினைகிறார்கள் மக்கள்.

இந்தியா மட்டும் அல்லாத அனைத்து நாடுகளிலும், எட்டு மணி நேர வேலை நேரத்திற்காக கடுமையான போராட்டங்கள் நிகழ்ந்துள்ளன. 1974 ல் இந்திரா காந்தி அம்மையாரின் ஆட்சியில், 17 லட்சம் ரயில்வே ஊழியர்கள் எட்டு மணி நேர வேலை நேரத்திற்காகவும், ஓட்டும் தொழிலாளிக்கு 12 மணி நேர வேலை நேரத்திற்காகவும், சம்பள உயர்விர்காகவும் போராட்டம் செய்ததை யாரும் மறக்க முடியாது. பிரிட்டனில் நடந்த Eight Hour Day புரட்சி (1886) யைப் பற்றி நம் நாட்டவர் அறிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை. 1850 களில் வாழ்ந்த ராபர்ட் ஓவன் என்பவர் தொடங்கிய “Eight hours Labour, Eight hours Recreation and Eight hours Rest” வாசகத்தின் தாக்கத்தால் முதன் முதலாக ஃபோர்ட் இந்த நடைமுறையைக் கொண்டு வந்தார். இதனால் அவருடைய தொழில் விருத்தி அடைந்ததை முன்னிட்டு மற்றவரும் இதே நடைமுறையைக் கையாண்டனர்.

நம்மிடம் உள்ள பிரச்சனை என்னவென்றால், 1974 ற்குப் பிறகு, கடந்த நாற்பது ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக மிகப் பெரியதான ஒரு தொழிலாளர் பேரணியை நாம் பார்த்ததே இல்லை என்பதாகும். நம்மிடையே போராட்டம் என்பது தவறான ஒரு செயலாக சிறு வயது முதலே கற்பிக்கப் பட்டு விட்டது. இதற்கு இணையாக, அரசு எந்திரம் எப்போதும் நல்லதே செய்யும் என்றும், அதன் செயல்பாடுகளின் மீது விமர்சனம் வைப்பதும், போராட்டங்களின் மூலம் கோரிக்கைகளை அறியச் செய்வதும் தவறான செயல் என்று போதிக்கப் பட்டுள்ளது. போராட்டம் என்று போகும் போது, அரசின் எதிர்வினையால் வேலையும், கையிருப்பாகிய பணமும், வாழ்க்கையும், போகும் என்கிற பயத்திலேயே தான் தொழிலாளிகள் இன்று வேலை செய்கிறார்கள். இது ஒரு வகையில் தொழிலாளர் போராட்டங்களை எதிர்கொள்ள முடியாமல், எதிர் காலத்தில் உள்ள நிலைமையை கட்டுக்குள் கொண்டு வர அரசு மேற்கொண்ட தற்காப்பு நடவடிக்கையால் உருவானது என்று கூறலாம்.  

தனியார் துறையில், இன்று வரையிலும் அவர்கள் தங்களுடைய குறைகளை தீர்த்துக் கொள்ள குறைகளுக்குக் காரணமானவர்களிடமே தான் முறையிட வேண்டும் என்கிற நிலை இருக்கிறது. அவர்கள் ஒன்று கூடி தொழிற் சங்கங்கள் அமைக்க அனுமதி இல்லாத ஒரு சூழலில் தான் கடந்த ஜூன் மாதம், புதிய ஜனநாயகம் தொழிலாளர் முன்னணி சார்பில் தொடரப் பட்ட வழக்கிற்கு பதிலளித்துள்ள தமிழக அரசு, ஐ.டி துறையில் வேலை செய்யும் 4.5 லட்சம் தொழிலாளிகளும் சங்கம் அமைக்கலாம் என்கிற வரலாற்று சிறப்பு மிக்க ஒரு அறிவிப்பை கொடுத்தது.

ஆனால், இவற்றை பற்றிய பிரக்ஞை எத்தனை பேருக்கு இருக்கிறது என்று இது வரை எனக்குத் தெரியவில்லை. தங்களுடைய குறைகளை தீர்த்துக் கொள்ள அரசிடம் முறையிட தைரியம் இல்லாத தனியார் துறையினர் தான், எட்டு மணி நேரம் வேலை நேரத்தை முறையாக போராடிப் பெற்ற அரசு அலுவலர்களை விமர்சிக்கிறார்கள்.

இந்தியாவில் ஆண்டுக்கு 13 மில்லியன் மக்கள் வேலை வாய்ப்பிற்காக தயாராகிக் கொண்டிருக்கும் போது, அரசு உருவாக்குவதோ மிகச் சொற்பமான வேலை வாய்ப்பு. 2013 ஆம் ஆண்டு முக்கியமான எட்டு துறைகளில் உருவான வேலை வைப்பின் எண்ணிக்கை 4.19 லட்சம் ஆகும். இது 2014 ல் 4.21 லட்சமாகவும் 2015 ல் வெறும் 1.35 லட்சமாகவும் உள்ளது. கடந்த ஆண்டின் வேலைவாய்ப்பு உருவாக்கம் ஆறு ஆண்டுகளில் இல்லாத வீழ்ச்சியைக் கண்டிருக்கிறது. ஆண்டுதோறும் வெறும் ஒரு மில்லியன் வேலை வாய்ப்புகளை உருவாக்குவதற்காகவே நாம் ஆண்டுக்கு 60000 கோடி அளவிற்கு வரிச் சலுகைகளை அள்ளி வீச வேண்டியிருக்கிறது. இந்த உண்மையை மறைப்பதற்காகத் தான் இருக்கும் வேலையைப் பெறுவதற்கு கடினமான சூழல்களை உருவாக்கி வைத்திருக்கிறார்கள். இது மறைமுகமாக நம்முடைய இளைஞர்களை வேலை இல்லாத் திண்டாட்டத்தில் தள்ளுவதோடு நில்லாமல், வேலை கிடைக்காததற்கு தான் தான் காரணம் என்கிற குற்ற உணர்ச்சியில் மன நோயாளிகளாகவும் மாற்றிக் கொண்டிருக்கிறது.

அரசை விமர்சிக்க முடியாத இவர்களும், பொது மக்களும், தங்களுடைய ஆதங்கங்களை, அவர்களில் ஒருவரான அரசுப் பணியாளர்கள் மீது திணிக்க முற்படுகிறார்கள். ஒரு குறுகலான சாலையில், வாகன ஓட்டிகள் அனைவரும் ஆட்டோக்காரரை திட்டித் தீர்ப்பது போலத் தான் இந்த நிலையும் என்று நமக்குப் புரிவதில்லை. இதனால் தான் ஒரு தலைபட்சமான தமிழக இயக்குனர்களின் இந்தியன், அந்நியன் போன்ற கதைகள் சக்கை போடு போடுகின்றன. இந்த கவனச் சிதறலினால், இவர்கள் அரசு ஊழியர்கள் எல்லோரும் காற்று வாங்கிக் கொண்டு சுகமாக வாழ்வதாக நினைத்துக் கொண்டிருக்கின்றனர். கொஞ்சம் கடிவாளத்தை விலக்கி விட்டுப் பார்த்தால், அரசுப் பணியாளர்களின் நிஜ முகம் புரியும்.

இவர்கள் நினைப்பது போல, அரசு அதிகாரிகள் வேலையே செய்யவில்லை என்றால், பல்வேறு துறைகளில் எவ்வாறு அரசு நிறுவனங்கள் சிறப்பாக செயல்பட முடிகிறது? நாம் புல்லட் ரயிலை பற்றிக் கனவு கண்டு கொண்டிருக்கும் போது, மிகவும் பாதுகாப்பாக நம்மை வேலையிடத்தில் இருந்து வீடு வரை கொண்டு சேர்த்து விடுவது யார்? உள்நாட்டு அலுவல்களுக்கான பணிகளில் (Human Affairs) ஈடுபட்டுள்ள பணியாட்களின் வேலைத் தரத்தின் மீது விமர்சனங்கள் இருக்கலாம். ஆனால், அவர்களின் பணிச் சுமை குறித்து எல்லோரும் அறிந்திருப்பார்கள். நான் குறிப்பிட்ட இந்த இரண்டு அமைச்சகங்களில் முறையே 2014 ஆம் ஆண்டின் அறிக்கை படி 15.51 லட்சம் பணியாட்களும், 10.56 லட்சம் பணியாட்களும் பணியில் இருக்கலாம் என்பது பரிந்துரை. ஆனால் இருப்பது, முறையே 13.16 லட்சம் மற்றும் 9.8 லட்சம் பணியாட்கள் தான். மொத்தமாக அரசுப் பணியில் 40.49 லட்சம் ஆட்கள் இருக்க வேண்டிய இடத்தில், 33.02 லட்சம் ஆட்களே வேலையை பகிர்ந்து செய்து கொண்டிருக்கிறார்கள். மொத்தமாக அரசுப் பணிகளில் மட்டும் நிரப்பப் படாத பணியிடங்கள் மட்டும் ஏழு லட்சத்தை தாண்டுகின்றன. ஆனால் இதற்கு இணையாக வேலைச் சுமை ஒன்றும் குறைவதாய் இல்லை.

இந்த பணியிடங்களுக்கு ஒவ்வொரு ஆண்டும் அறிவிப்பு வருகிறது. மக்கள் எழுதுகிறார்கள். மிகவும் கடினமான இந்தத் தேர்வுகளை எழுதும் அளவிற்கு கல்வித் தரம் நம் நாட்டில் இல்லை. மறுபடியும் இவை காலியாகவே விடப் படுகின்றன. இந்தக் கோபம் மக்களின் மனதில் ரிசர்வேஷனுக்கு எதிராகவும், தாழ்த்தப் பட்ட சமூகத்திற்கு எதிராகவும் திரும்புகிறது. இங்கே 199.99 கட் ஆஃப் என்கிற எட்ட முடியாத இலக்கை நிர்ணயித்தவர்கள் மீது யாருக்கும் கோபவம் வருவதில்லை. 198.9 கட் ஆஃப் பெற்று முந்திச் செல்லும் ஒரு இட ஒதிகீட்டு மாணவனின் மீது தான் கோபம் பொத்துக் கொண்டு வருகிறது.

உண்மையில் இந்தப் பணியிடங்கள் காலியாகவே இருப்பதற்குக் காரணமாக சொல்லப் படுவது, அவர்களுக்கெல்லாம் சம்பளம் கொடுக்க அரசிடம் பணம் இல்லை என்பதாகும். இந்த காரணத்தை சொல்லி தேபராய் கமிட்டி சார்பில் அரசிடம், இருப்பதிலேயே அதிக பணியாட்கள் வேலை செய்யும் ரயில்வே துறையில் படிப்படியாக 9 லட்சம் வேலைகளை தனியாருக்கு தாரை வார்க்கும் பரிந்துரைகள் அளிக்கப் பட்டிருக்கிறது. இங்கு தான் சம்பளக் கமிஷன் பற்றிய மற்றொரு தவறான புரிதலுக்கு விடை கிடைக்க இருக்கிறது.

அரசு தன்னுடைய நிறுவனங்களின் மூலம் ஈட்டும் பணத்தில் பெரும் பங்கு பணியாட்களின் சம்பளத்திற்கே போய் விடுவதாக கவலை கொள்கிறார்கள் ஊடங்கங்கள். இதில் மேலும் சம்பளத்தை கூட்டினாலோ, புதியவர்களை பணியில் அமர்த்தினாலோ மிகப் பெரிய நிதிச் சுமை அரசின் மீது விழும் என்கிறார்கள்.

ஒரு அரசு நிறுவனம் சேவைகளை செய்யும் போது லாபக் கண்ணோட்டத்தில் யோசிக்கக் கூடாது என்பது முதல் குற்றச் சாட்டு. அடுத்ததாக, நொண்டிச் சாக்குகள் எல்லாம் உண்மை தானா என்றும் பார்த்து விடுவோம்.

முதலாவதாக, சம்பளக் கமிஷனுக்குப் பிறகு, 1, 02, 100 கோடி கூடுதல் நிதிச் சுமை கஜானாவின் மீது விழுமாம். இதை பார்ப்பவர்கள் அனைவருக்கும் வாய் விரியத் தான் செய்யும். ஆனால், இதற்கு நிகராக ஏழாவது சம்பளக் கமிஷனில் தெரிவித்தது போலவே இந்தியாவின் GDP வளர்ச்சி மிதமான அளவில் 11.5% என்று இருந்தாலும், 80,000 கோடி அளவில் அரசுக்கு அடுத்த நிதியாண்டில் வருமானம் கிடைக்கும். GST பில்-ன் மூலமாக வரிகள் 18% த்திற்கு உயரப் போகின்றன. இங்கு கார்பரேட்டுகள் உருவாக்கும் சொற்ப வேலைவாய்ப்புகளுக்கு பதிலாக அரசு விரையம் செய்த 62,000 கோடியை பற்றியும் நாம் சிந்திக்க வேண்டும்.

அடுத்ததாக, Fiscal Deficit எனப்படும் ‘நிதியில் விழும் துண்டு’ உயரும் என்கிற வாதம் முன்வைக்கப் படுகிறது. இதுவும் வரலாற்றைப் பார்க்கும் போது பொய் என்று தெரிகிறது. கடந்த சம்பளக் கமிஷன்களின் செயல்பாட்டிற்குப் பின்னால் பெரிய அளவில் துண்டுத் தொகை அதிகரித்ததற்கான சான்றுகள் இல்லை. நான்காவது மற்றும் ஆறாவது சம்பளக் கமிஷனில் அதிகரித்த துண்டுத் தொகை உலகச் சந்தையில் ஏற்பட்ட நிலையற்ற தன்மையாலேயே உருவானதன்றி சம்பளத்தை உயர்த்தியதால் இல்லை. சொல்லப் போனால், மூன்றாவது மற்றும் நான்காவது சம்பளக் கமிஷனுக்குப் பிறகு துண்டுத் தொகை குறைந்ததற்கான சான்றுகளே உள்ளன.

மூன்றாவதாக, அரசின் செலவுகளை குறைக்க வேண்டியிருக்கும் என்கிறார்கள். ஆனால், ஐந்தாவது மற்றும் ஆறாவது சம்பளக் கமிஷன் செயல்பாட்டிற்கு வந்ததற்கு பிந்தைய ஆண்டுகளில், செலவு முறையே 26% அளவிற்கும் 28% அளவிற்கும் அதிகரித்தே வந்திருக்கின்றன.

நான்காவதாக, நுகர்வு அதிகரிக்கும் என்கிற வாதமும் உண்மை இல்லை. நம் அரசுப் பணியாளர்கள் வரலாற்றில், அதிகம் சம்பளம் பெற்றால் அதை எதிர்காலத்திற்காக சேமிப்பதில் தான் அதிக கவனம் செலுத்தியிருக்கிறார்கள் என்று தரவுகள் சொல்கின்றன. அன்றி, அவர்கள் அதை செலவு செய்வதில் கவனம் செலுத்துவதில்லை.

முடிவாக, 2008 ஆம் ஆண்டின் பொருளாதார நெருக்கடியில் உலகின் மிகப் பெரிய நிதி சேவை நிறுவனமான லேமன் பிரதர்ஸ் வீழ்ந்த நேரத்திலும் இந்தியா வலுவாக இருந்ததற்கு காரணம் என்ன என்று கூறி கட்டுரையை முடிக்கிறேன். இந்தியா ஒவ்வொரு முறை பொருளாதார நெருக்கடியை சந்திக்கும் போது வங்கிகளிடம் இருந்து கடன் வாங்கி அந்த நிதிச் சுமையை சரிக் கட்டும். வங்கிகளிடம் இருக்கும் fixed deposit தொகையும், பிராவிடன்ட் ஃபண்டு பணமும், சம்பளத்தை சேமித்து வைக்கும் பழக்கம் கொண்ட நம் இந்தியர்கள் (அரசுப் பணியாளர்கள் உட்பட) வியர்வையில் இருந்து பெறப் பட்டது என்பதை அரசும் மறக்க வேண்டாம்! அவர்களின் மீது ஏக்கத்தோடு நோக்கும் தனியார் துறையினரும் மறந்து விட வேண்டாம்.

நேர்மையான போராட்டங்கள் தோல்வி அடைவதற்கு காரணம் மக்களுடைய/ஊடகங்களுடைய ஆதரவு இன்மையாலேயே. ஒருவன் தெருவில் இறங்கிக் கொடி பிடித்தால், போக்குவரத்து நெரிசல் ஏற்படலாம். ஆனால், உரிமைகளைப் பெற தனி மனிதனுக்கு ஜனநாயகம் அளித்துள்ள வாய்ப்பு போராட்டம் மட்டுமே என்பதை நாம் உணர வேண்டும். நம் உரிமைகளை நமக்கு கீழுள்ள ஒருவனைப் பார்த்து திருப்தி அடைந்து, விட்டுக் கொடுக்கும் மனோபாவம் மறைய வேண்டும். இந்தியர்கள் மற்ற நாட்டவரை பார்க்கும் போது எந்த விதத்திலும் அறிவிலும், திறனிலும் கீழானவர்கள் இல்லை எனும் போது, அவர்களுடைய அன்றாட வாழ்க்கைக்கும் எதிர்காலச் சேமிப்பிற்குமான பணப் புழக்கமும், வாய்ப்புகளும் இங்கு உருவாக வேண்டும் என்கிற எதிர்பார்ப்பு மட்டுமே சரியானதாக இருக்கும்.

வலம்: நாவல் விமர்சனம்

 வலம் நாவலின் முன்னுரையில் அதன் எழுத்தாளர் விநாயக முருகன் இப்படியாக அறிவிக்கிறார்:

“நான் வரலாற்று ஆசிரியன் அல்ல. கிடைத்த தகவல்களை எல்லாம் ஆவணப்படுத்துவது என் நோக்கமும் அல்ல. ஒரு கற்பனை சித்திரத்தை முன்வைக்கும் ஓவியன்”

இது தான் வலம். எந்தவொரு வரலாற்று எழுத்தாளருக்கும் தன்னுடைய ஆய்வு முடிவுகள் உண்மையானதாக ஏற்றுக் கொள்ளப்பட வேண்டும் என்கிற ஆசை இருக்கும். ஆனால், வரலாற்றுப் பின்னணியில் சேதி சொல்லும் புனைவுச் சித்திரத்தை மட்டும் வரையும் ஓவியரின் இத்தகைய அசாத்திய தைரியம் பாராட்டுக் குரியது.

16 ஆம் நூற்றாண்டில் தொடங்கும் கதையில் சென்னையின் மையப் பகுதியில் அமைந்த நரிமேடு அறிமுகப் படுத்தப் படுகிறது. நரிகளும், நடிமேட்டினை நம்பிக்கைக்குப் பாத்திரமாக மாற்றிய ஆன்மிகமும், அந்த மேட்டினை அரசியல் கண்ணோட்டத்தில் மட்டும் கவனித்து நாசங்களை ஏற்படுத்திய ஆங்கிலேயரும், அந்த நரிமேட்டின் முக்கோண வடிவத்தில் சரியாகப் பொருந்துகின்றனர். 16ஆம் நூற்றாண்டில் இன்றைய பிராட்வே பகுதியில் கடல் மட்டம் உயர்ந்ததால், பல இடங்களில் குன்றுகளும் பள்ளங்களும் ஏற்பட்டிருக்கின்றன. அதில் ஒன்று தான் அட்டப் பாலம் என்று அழைக்கப் பட்டது.

அப்போது அய்யப்ப நாயகர் என்பவரிடம் இருந்து நல்ல விலைக்கு ஜார்ஜ் டவுன் இருக்கும் இடத்தை கிழக்கிந்திய கம்பெனியின் முதல் ஏஜெண்டான ஆண்ட்ரூ கோகன் வாங்கினான். அங்கு வாணிபம் செய்வதே அவனுடைய முக்கிய நோக்கம். அவனுக்கு அடியில் வேலை செய்தவனே பிரான்சிஸ் டே.

அப்படியே இருநூறு ஆண்டுகள் கடந்தால், ஸ்டீபன் போப்பம் (Stephen Popham’s) எனும் வரலாற்றுக் கதாபாத்திரம் Black town என்று அழைக்கப்பட்ட George Town ல் ஒரு இடத்தை வாங்கித் தங்குகிறார். அவருக்கு Fort St. George கோட்டைக்கு எதிரில் நிற்கும் நரிமேடு எனும் குன்று அச்சுறுத்தலாகத் தெரிகிறது. அதை உடனடியாக இடித்து தரைமட்டம் ஆக்க வேண்டும். அதோடு, போபம் தன்னுடைய நிலத்திற்கு அருகில் உள்ள அட்டப்பாலத்திற்குள் கொட்டி சமன்படுத்துவதற்கு மணலும் தேவைப்படுகிறது என்று எண்ணுகிறான். இதன் மேல் ஒரு விரிவான சாலையை அமைக்கவும் திட்டம். இந்த இரு திட்டங்களையும் சொல்லி போபம் நரிமேட்டினை தரைமட்டம் ஆக்குவதற்கு அனுமதி பெறுகிறான். அதிலிருந்து கிடைத்த மணலை எடுத்து அட்டப்பாலத்தில் நிரப்பி, George town வழியாக பெரிய சாலையை அமைக்கிறான். அது Popham’s Broadway எனும் பெயரைப் பெறுகிறது. இந்த Popham’s broadway தான் இப்போது வெறும் ப்ராட்வேவாக நம்மால் அறியப் படுகிறது. தரைமட்டம் ஆக்கப் பட்ட நரிமேட்டின் மேல் தான் தற்போது பொது மருத்துவமனையும், மெட்ராஸ் யுனைடட் க்ளப்பும், பார்க் டவுன் போஸ்ட் ஆபீசும் இருக்கிறது.

இந்த யோசனையை செயல்படுத்திய Stephen Popham’s தான் 1782 ல் மெட்ராஸ் காவல் படையை அமைத்திருக்கிறார். இந்த இணைப்பை, 19 ஆம் நூற்றாண்டின் புனைவுக் கதாபாத்திரமான ஆண்ட்ரூ கோகன், மதராசப்பட்டின காவல் படையில் கேப்டனாக இருப்பதில் இருந்து தெரிந்து கொள்ளலாம்.

இங்கே, மதராசப்பட்டினத்தை உருவாக்கிய பெருமை பொருந்திய இரு நண்பர்களில் ஒருவரான ஆண்ட்ரூ கோகனின் வியாபாரப் பேராசையும், பொதுவாகவே சொந்த நாட்டில் தாங்காமல், வலம் சென்று பிற நாடுகளின் இயற்கை அமைப்புகளில் மாற்றங்கள் செய்யும் ஆண்களும், சாதிய உட்பிரிவுகளை ஏற்படுத்தி ஆங்கிலேயர்கள் உள்ளே வந்து அடிமை படுத்த அனுமதி அளித்த நம்பிக்கை அமைப்பும் விமர்சிக்கப் படுகின்றன. இம்மூவரின் நடவடிக்கைகளால் எப்படி இயற்கையின் சமன்பாடு நரிமேட்டுடன் சேர்த்து உடைக்கப் படுகிறது என்று விளக்குகிறது நாவல்.

ஆண்ட்ரூ கோகனால் நரிமேடு தரைமட்டம் ஆக்கப்பட்ட பிறகு, மதராசப் பட்டினம் வடக்கில் வெள்ளையர் நகரமாக (அடையாற்றுக்கு அருகில்), சையதுஷாபேட்டை என்று அழைக்கப்பட்ட சைதாப்பேட்டையை ஒட்டிய ஆற்றங்கரையோரம் கருப்பர்களாகிய பணியாட்கள் தாங்கும் சேரிகளாக உருவாகுகின்றன. இந்நிலையில் நரிமேட்டில் இருந்து துரத்தப்பட்ட நரிகள் அடையாற்று காடுகளில் தஞ்சம் புகுகின்றன.

நரி மேட்டை தகர்க்கும் போது எதிர்த்த நரிகளையும், செம்படவர்களையும் ஒரே குழியில் இட்டு எரிக்கிறார்கள் கோகனின் ஆட்கள். இதை முதலில் படித்ததில் இருந்து இந்தக் கதை நெடுகிலும் எனக்கு உள்ளுணர்வாக ஒரு விடயம் அரித்துக் கொண்டே இருந்தது. நரிகளும் மனிதர்களும் தனித்தனியாக நடமாடுவது இக்கதையில் தெளிவு படுத்தப் பட்டிருந்தாலும், எனக்கு நரிகள் எல்லாம் ஒடுக்கப்பட்ட நிஜ மனிதப் போராளிகள் என்றும், நரிகளைக் கொல்ல உதவும் பாக்ஸ் ஹவுன்ட் நாய்கள் எல்லாம் பிரிட்டிஷ் அரசாங்கம் சொன்னதைச் செய்யும் ராணுவ சிப்பாய்கள் என்றும், ராஜபாளையம் நாய்கள், சுய ஆதாயத்திற்காக தம் மக்களை தாமே கொல்லும் இந்திய ராணுவ மற்றும் மத நம்பிக்கையாளர்கள் என்றும் தோன்றியது. இத்தகைய ஒப்புமை கதையை மேலும் சுவாரசியமாக்குகிறது.

இதற்கான பல உதாரணங்களை மேற்கோளிட வேண்டும்:

1.   பிராசிஸ் டேவின் குழந்தை நரிமுகத்துடன் பிறக்கிறது. இது ஒரு வகையான மிஸ்டிகல் ரியலிச சிந்தனையை உருவாக்குகிறது. ஒருவேளை நரிமுகம் என்பது இந்திய முகம் தானோ? அப்படியானால், பிராசிஸ் டேவின் மனைவி, ஒரு இந்தியனோடு உறவு வைத்துக் கொண்டதால் தான் அப்படி எழுதி இருக்கிறாரோ? இந்திய ஆண்களை புணரும் பிரிட்டிஷ் பெண்களை நரிகளைப் புணரும் நாய்கள் என்று பேட்டர்சன் என்கிற கதாபாத்திரம் விமர்சிக்கிறான். இந்தியர்களை அவ்வப்போது நரிப்பசங்க என்று விமர்சிக்கும் இடங்களும் கதையில் இருக்கின்றன. இவை எல்லாம் நரிகளின் மூலமாக இந்தியர்களையும் குறிப்பிட்டிருக்கலாம் என்று தோன்றுகிறது.

2.   ஆங்கிலேயர்கள் விரட்டும் போது நரிகள் தந்திரமாக செயல்படுவது நமது இந்தியர்களின் கொரில்லா யுக்திகளை நினைவுபடுத்தாமல் இல்லை. வெள்ளையர்களால் விரட்டப்படும் நரிகள் ஏன் மறுபடியும் சொந்த இடத்திற்கே வருகின்றன என்கிற கேள்விக்கு, மாசானம் என்கிற கதாபாத்திரம் சொல்கிறார், “நரிகளை இங்கிருந்து விரட்டினாலும், பிறந்த இடத்தின் நினைவுகளை அவற்றின் மனதுகளில் இருந்து அவ்வளவு எளிதாக விரட்ட முடியாது” என்று. இதனை கிளர்ச்சியாளர்களின் மன நிலையோடும் பொருத்திக் காணலாம்.

3.   கோகனின் காவல் நிலையத்தை முற்றுகை இடுகிறார்கள் பறையர்கள். அப்போது பிரிட்டிஷ் அரசின் அதிகார அமைப்பு பற்றிய குறிப்பு வருகிறது. அவர்கள் எப்போதும் மேலதிகாரிகளுடைய கட்டளைக்கு கீழ் பதிவார்கள். ஆனால், நாமோ வேலூர் புரட்சியிலிருந்து கற்றுக் கொண்ட பாடம் என்னவென்றால், தனி மனித புரட்சி எந்த வித இலக்கும் அற்று இருக்கும் என்பது தான். இதை பாக்ஸ் ஹவுன்ட் நாய்களின் கீழ்படிதலுக்கும், ராஜபாளையம் நாய்களின் வெறித்தனமான தாக்குதலுக்கும் ஒப்பீடாகக் கருதலாம்.

4.   நரிகளைக் கொல்வது ஒரு கவர்ச்சிகரமான விளையாட்டாக ஆங்கிலேயர்களால் பார்க்கப் படுகிறது. அது அவர்களது சிறு வயதில் இருந்தே பழக்கமாக ரத்தத்தில் கலக்கப் படுகிறது. அவர்கள் தங்களுடைய சக்திக்கு மீறிய புலிகளைக் கொல்ல நினைப்பதில்லை. அதைக் காட்டிலும், சக்தி குறைந்த, ஆனால் தந்திரங்களின் மூலம் கொல்ல வேண்டும் என்கிற கிளர்ச்சியை ஏற்படுத்தும் நரிகளைத் தான் அவர்கள் கொல்ல பிரியப் படுகிறார்கள் என்கிற கருத்து, இந்தியர்களை ஆங்கிலேயர்கள் ஏன் கொன்றார்கள் என்கிற கேள்விக்கு பதிலாகவும் அமைகிறது. நரி விளையாட்டுக்கு மாற்றாகத் தான் கிரிக்கெட் விளையாட்டும் இங்கு அறிமுகப் படுத்தப் படுகிறது. கிரிக்கெட் விளையாட்டு பண்டைய கால கலோசிய பாணியில் வட்டமாக உட்கார்ந்து அனைவரும் ரசிக்கும் விளையாட்டாகவும் இருப்பது இங்கு ஒப்புமை செய்து யோசிக்கத் தக்கது. ஆக நரிகளையும், இந்தியர்களையும் அவர்கள் க்ளாடியேட்டர்களின் நீர்த்துப் போன வடிவமாகத் தான் கருதியிருக்கிறார்கள் எனும் கருத்துக்கு இங்கு இடம் இருக்கிறது.

5.   இந்தியர்களின் புழு போன்ற உடலையும், கருப்பு நிறத்தையும், கிளிஞ்சல் கண்களையும் நரிகளின் குள்ள உருவத்தோடும், கண்களோடும் ஒப்பீடு செய்திருக்கிறார் வி.மு. இந்திய சாதிய கட்டமைப்பில் ஒரு சாதியினர் மற்றொரு சாதியை அடிமைப் படுத்துவதும், அவர்களே இன்னொரு சாதியினருக்கு கீழ் அடிமையாய் இருப்பதுமான வினோதம் நிகழ்கிறது. இதனை ஆங்கிலேயர்களின் கையால் மரணிக்கும் நரிகள், ஆமைகளையும் எலிகளையும் கொண்டாட்டமாக விளையாடிக் கொல்வதை ஒப்புமையாகக் கருதலாம்.

இவ்வாறாக, நரிகளையும், நாய்களையும் மனிதர்களோடு ஒப்பிட்டு நோக்கச் செய்து, வாசகனாகிய என்னையும் கதைக்குள் மாற்றங்கள் செய்ய வைக்கும் வலம் ஒரு முக்கிய படைப்பாகிறது.

அடுத்ததாக, பல முக்கிய பிரச்சனைகள் குறித்த அரசியல் பார்வைகளை இக்கதை முன்வைக்கிறது. அவற்றையும் ஒவ்வொன்றாகக் காணலாம்:

மதம், சாதிய அமைப்பு:

பொதுவாகவே மதவாதிகளும், சாதியத்தின் பாதுகாவலர்களும் ஒரு பொதுவான கருத்திற்கு பின்னால் ஒளிந்து கொள்வது வழக்கம். அது பகுத்தறிவாளர்கள் ஒற்றைப்படையாக இந்து மதத்தை மட்டுமே விமர்சிக்கிறார்கள் என்கிற குற்றச் சாட்டு. இது நிஜத்தில் அடிப்படைவாத இந்திய நாத்திகர்களின் குணம். ஆனால், பகுத்தறிவு என்பதே ஒரு சார்பற்ற நிலைக்கு வித்திடும் உண்மை இவர்களுக்கு விளங்குவதில்லை. இந்தப் புத்தகம் ஒரு சிறந்த பகுத்தறிவாளரை இனம் காணச் செய்கிறது என்பதற்கான உதாரணங்கள்:

சாதிய அமைப்பின் அடிப்படையே கல்வியை மறுதலிப்பதாகும். காரணம், நம்பிக்கைகளும், பகுத்தறிவும் ஒன்றாக பயணிப்பது கடினம் என்பதே. நரிமேட்டுச் சித்தர், அணையாத விளக்கு என்று தொடங்கி இக்கதையில் நடக்கும் மரம், நரிமனிதன் என எண்ணற்ற மூடநம்பிக்கைகளைப் பற்றிய குறிப்பு இருக்கிறது. நியாயமான கேள்விகளை எல்லாம் நம்பிக்கைகளுக்கு எதிரான புண்படுத்தும் கேள்விகளாகப் பார்க்கும் மனிதர்கள் இதிலும் இருக்கிறார்கள். பின்னி மில்லில் சாதிய அமைப்பின் மேல் நிலையில் உள்ள பிராமணர்கள் எவ்வாறு ஊதிய வேறுபாட்டின் மூலம் பிள்ளை, நாயக்கர், பறையர் சமூகத்திற்குள் வேற்றுமையை ஏற்படுத்தினார்கள் என்றும் தெளிவாக எழுதப் பட்டிருக்கிறது. சாதிய கட்டுமானம், இனக் கலப்பை குறைத்து இந்தியர்களின் உடல் உறுதியை உருக்குலைத்து விட்டதாக ஜாக் ஓரிடத்தில் கூறுகிறான். பிராமணர்களின் புத்தி கூர்மைக்கும் ரத்த சுத்திக்கும் தொடர்பில்லை என்கிற உண்மையை ரத்தினமும், தாசரும் உணர்த்துகிறார்கள். இந்து-பௌத்த மதங்களுக்கு இடையிலான சண்டைகளைப் பற்றிய விவாதமும் இடம் பெறுகிறது.

இதற்கு இணையாக, கிறித்தவ நடைமுறைகளைப் பற்றிய விமர்சனங்களும் இடம் பெறுகின்றன. கத்தோலிக்க கிரித்தவர்களுடைய மன நிலையும், பிராமணர்களுடைய மனநிலையும் ஒன்று என்கிற இந்த நாவல். இருவருக்கும் தாங்கள் உயர்குடியில் பிறந்தோமென்ற செருக்கு இருக்கும் என்று ஜாக் ஓரிடத்தில் சொல்கிறான். இங்கிருக்கும் உட்பிரிவுகளுக்கு இடையிலான மோதல், ஆங்கிலேயர்களுக்கு அநுகூலமாகி விட்டது என்று கருத்து தெரிவிக்கப் படுகிறது.

அதோடு, சில கிறித்தவர்களின் நற்பணிகளால் மக்களுக்கு நன்மை விளைந்தது உண்மை தான் என்றாலும், அதன் பின்னணியில் மத மாற்றம் என்கிற எதிர்பார்ப்பு உள்ளது எனும் போது, அந்த சேவை விஷத்தன்மை கொண்டதாகும் என்கிற வெளிப்படையான கருத்தும் இடம் பெறுகிறது. பிரிட்டிஷாரின் உதவிகள் பெரும்பாலும் கிருத்தவ தொண்டு நிறுவனங்களுக்கே சென்றது எனும் குற்றச்சாட்டு முன்வைக்கப் படுகிறது.

கத்தோலிக்கர்களை மட்டும் விமர்சிக்கிறாரே! இவர் ப்ராடஸ்டன்ட் அபிமானியா என்றும் கூட மத நம்பிக்கையாளர்கள் கேட்கலாம். இதற்கு விடையாக, பேட்டர்சனின் தந்தை கூறுகிறார். நாம் செல்டிக் இனத்தை சேர்ந்தவர்கள். ப்ராடஸ்டண்டுகளின் நடவடிக்கையால் நாம் துரத்தப் பட்டோம் என்று. இதன் மூலம், அதிகார வேட்கையால் செயற்கையாக அயர்லாந்தில் உருவாக்கப்பட்ட பஞ்சம் மற்றும், கிறித்தவர்களின் வெறியாட்டம் இந்திய நிலைமையோடு ஒப்புமை படுத்தப் படுகிறது.

ஆங்கிலேயே ஆட்சியில், மதத்தால் உந்தப்பட்ட பெண்கள் பிரசவத்தில் கூட இறக்க நேரிட்டது எனும் உண்மையை கோஷா அணியும் இசுலாமியப் பெண்களை முன்வைத்து சொல்லி இருக்கிறார் வி.மு.

இவ்வாறாக எந்த மதமும் ஒடுக்கப் பட்டவர்களை விட்டு வைக்க வில்லை என்கிற வலுவான ஆதாரத்துடனான வாதம் முன்வைக்கப் படுகிறது.

இயற்கை சீரழிவு:

ஒற்றை வைக்கோல் புரட்சியை எழுதிய மசனோபு ஃபுக்குவோக்கா, ஒரு வயலில் வெட்டுக் கிளியின் பங்கு என்ன? சிலந்திகளின் பங்கு என்ன? என்று தரம் பிரித்து, இயற்கை விவசாயம், ஒன்றும் செய்ய வேண்டியிறாத விவசாயம் என்று விளக்கி இருப்பார். மனிதன் இயற்கைக்கு உதவுகிறேன் என்கிற பெயரில் எதையும் செய்து வைக்கத் தேவையில்லை. இயற்கை தன்னை தானே பார்த்துக் கொள்ளும் என்பார். அவ்வாறு மனிதன் இயற்கையை புரிந்து கொள்ளாமல் செய்யும் எதுவும் அதன் சமன்பாட்டை குலைத்து, நாசத்தை ஏற்படுத்தும் என்பதே அவர் கற்ற பாடம்.

இந்த நாவல் ஏறக் குறையை இதையே சொல்கிறது. முன்னேற்றம் என்பது யாது? என்கிற கேள்விக்கு விடையாக பலர் பலவற்றைக் கூறலாம். ஆனால், மனித சமுதாயத்தோடு கூடி இயற்கையின் அனைத்து படைப்புகளும் உயிர் வாழ வேண்டும் என்கிற ஒரு சூழலே முன்னேற்றத்திற்கான சூழல்.

ஆனால், நகரமயமாதலின் தொடக்கமாக ஆண்ட்ரூ கோகன் செய்த அந்த நாச வேலை தான் கதையின் பின் பகுதியில் வரும் அனைத்திற்கு காரணியாக விளங்குகிறது. ஸ்டீபன் போபம் தான் வாங்கிய நிலத்தின் மதிப்பு கூட வேண்டும் என்கிற காரணத்திற்காகத் தான் நரிமேடு கோட்டைக்கு அச்சுறுத்தல் என்று கூறி அதை இடிக்கவும் வைத்தான். இதன் மூலம் அவன் இரண்டாவது கோகனாகவும் மாறுகிறான்.

இந்த நாவலும் பல இடங்களில் இயற்கையின் ஒன்றுக் கொன்று தொடர்புடைய விடயங்களைப் பற்றிய செய்திகளை தூவிச் செல்கிறது.

1.   நரிகள், ஆங்கிலேயரும் பிறரும் நினைப்பது போல தந்திரமான விலங்குகள் இல்லை. அவை செத்துப் போன விலங்குகளை உண்டு காடுகளை சுத்தம் செய்கின்றன என்று சொல்வதில் இருந்து தொடங்குகிறது இது பற்றிய குறிப்புகள்.

2.   சாணி வண்டுகள் மட்டும் இல்லை என்றால் இந்த இடமே மிருகங்களின் கழிவுகளால் பாழ்பட்டுப் போகும் என்கிறார் மாசானம். இங்கு நம் கழிவுகளை அள்ளும் சக்கிலி, அருந்ததியர் மீது கவனம் திரும்புகிறது.

3.   கொசுக்களுக்கு விலங்குகளின் ரத்தமே போதும். காடுகளை அழிப்பதால் தான் அவை மனிதனை தேடி வருகின்றன.

4.   செம்படவர்கள் நரிகளை கடவுளாக ஏற்றுக் கொண்டதால் அவர்கள் என்றும் பஞ்சத்தினால் பாதிப்பை சந்தித்ததில்லை.  

5.   ஒரு புலி பசி அடங்கிவிட்டால் மான்களை வேட்டையாடுவதில்லை. மனிதனிடம் தான் அந்த எண்ணம் உள்ளது.

இவ்வாறாக பல இடங்களில் இயற்கையை புரிந்து கொள்ளாததால் தான் தவறுகள் நிகழ்கின்றன என்று கருத்துச் சொல்கிறது இந்த நாவல்.

பெண் அடிமைத் தனம்:

பெண்களை ஆங்கிலேயர்கள் எவ்வாறு நடத்தினார்கள் என்பதற்கு சான்றாக கரோலினும், சூசனும் இக்கதையில் வலம் வருகிறார்கள்.

இங்கே குறிப்பிடப் படும் சூசன் என்பவர் நிஜ வரலாற்றில் ராபர்ட் போர்க் முதலாம் பேரன் கன்னிமாராவின் முதல் மனைவியான லேடி சூசன் ராம்சே என்பவர் தான். கன்னிமாரா மெட்ராஸ்-ன் கவர்னராக இருந்த போது சென்னையையும் கல்கத்தாவையும் இணைக்கும் கிழக்குக் கோஸ்டல் ரயில்வே லைனை மேம்படுத்தினார். இவருடைய பெயரைத் தாங்கியே கன்னிமாரா நூலகம் இன்றும் இயங்கி வருகிறது.

அந்தக் காலத்தில் கன்னிமாரா விவாகரத்து பல செய்தித் தாள்களில் தலைப்புச் செய்தியாக வந்திருக்கின்றன. சூசனுக்கு கொசுக்கடியால் பல பிரச்சனைகள் ஏற்பட்டிருக்கின்ற சமயத்தில் அவரால் விருந்துகளில் கலந்து கொள்ள முடியாமல் போகிறது. அப்போது கன்னிமாரா, லேடி ஈவா என்கிற பெண்ணை சூசனுக்கு உதவியாகவும், விருந்துகளில் உபசரிக்கவும் உடன் வைத்திருந்திருக்கிறார். நாளடைவில் சூசனுக்கு கன்னிமாராவின் மேல் சந்தேகம் ஏற்படத் தொடங்கி உள்ளது. கண்ணிமாராவுக்கும் லேடி ஈவாவுக்கும் (கதையில் இவள் பெயர் கரோலின்) ஒன்றாக இருக்கக் கூடாது என்பதற்காக கோடையில் சூசன் அவரோடு ஊட்டிக்கு சென்றிருக்கிறார். அக்டோபரில் சூசனுடன் சர்ஜியன் மேஜர் ப்ரிக்க்ஸ் (கதையில் டாக்டர் பைடி) ஊட்டியில் தங்க, கன்னிமாரா தன்னுடைய மனைவிக்கு கொடுத்த வாக்குறுதிக்கு மாறாக லேடி ஈவா வை மறுபடியும் மதராசப் பட்டினத்தில் வேலைக்கு அமர்த்தி இருக்கிறார். இதற்குப் பிறகு 1890 ல் குடும்ப நபர்களின் அறிவுறுத்தலுக்கு மாறாக சூசன் விவாகரத்து கோரியிருக்கிறார்.

இந்தக் கதையில் சூசனின் கதாபாத்திரம் கண்ணியத்தோடும், பரிவோடும் இந்தியர்களை நடத்தும் பெண்ணாக சித்தரிக்கப் பட்டிருக்கிறது. ஒரு பெண் தான் மனிதனின் வாழ்க்கையை முழுமை படுத்துகிறார். அவளுக்கு சொந்த இடத்தைப் பற்றிய நல்ல அபிப்ராயங்களே மனதில் தங்குகிறது. ஆனால், அவளை ஆண் அடிமை படுத்தி வைத்திருக்கிறான். ஆண், எப்போதும் சொந்த இடத்தை விமர்சித்துக் கொண்டே இருக்கிறான். அதனாலேயே அவன் வலம் செல்கிறான். நாசங்களை ஏற்படுத்துகிறான். இது போன்ற வித்யாசனமான கருத்துக்கள் முன்வைக்கப் படுகின்றன.

இக்கதையில் கரோலின் தமிழ் நாட்டுப் பெண்ணாக வருகிறாள். நிஜத்தின் அடிப்படையில் எழுதப் பட்டிருந்தாலும், இவளுடைய கதாபாத்திரத்தில் சற்று புனைவு கலந்துள்ளதாக தெரிகிறது. கரோலினுக்கும் (லேடி ஈவா) கவர்னருக்கும் தொடர்பு உள்ளது என்று அறிந்த பிறகு, சூசன் தன்னைத் தானே திட்டிக் கொள்கிறாள். தான்னால் தான் இவள் மெட்ராசுக்கு வந்தாள். அதனால் தான் இவளுக்கு இப்படி ஒரு நிலை ஏற்பட்டது என்று நினைக்கிறாள். அதனால் அவளை காக்க வேண்டும் என்பதற்காக கோகனுடன் திருமணம் செய்து கொள்ள அறிவுறுத்துகிறார். நிஜத்தில் லேடி ஈவா கவர்னரின் உதவியாளரான கேப்டன் க்வின் என்பவரை திருமணம் செய்து கொண்டிருக்கிறார்.  

எனக்குத் தெரிந்த வரையில் இந்நாவலை நான் போதுமான அளவிற்கு அலசிவிட்டதாக நினைக்கிறேன். விமர்சனம் என்று வரும் போது குறைகளையும் சுட்டிக் காட்ட வேண்டியது அவசியம் தான்.

இந்தக் கதையில் எழுத்தாளர் கையாண்டிருக்கும் நேர்த்தியை பற்றி முதலில் சொன்னால், குறைகள் இல்லை; வெறும் எதிர்பார்ப்புகள் மட்டுமே உள்ளன என்று புரிந்து கொள்ள முடியும். கதை சொல்லும் போது எழுத்தாளர் முதலில் சில அறிமுகங்களை செய்து பின், அதை விளக்காமாக தகுந்த இடங்களில் கட்டவிழ்த்துக் கொண்டே வருகிறார். இக்கதை எந்தெந்த அரசியல்களை பேச வேண்டும் என்பதை பட்டியல் இட்டு, அதன்படி நேர்த்தியாக கதையின் போக்கை வடிவமைத்திருப்பது புரிகிறது.

அதே நேரம், கதாபாத்திரங்களின் குணங்களை விளக்கும் பத்திகள் நிறைய உள்ளன. அடிப்படையில் இது ஒரு இன்வெஸ்டிகேஷன்-ஐ மையமாக வைத்து பயணிக்கிறது என்றாலும் கதையின் முதல் பாதியிலேயே குற்றவாளி யாராக இருக்க முடியும் என்று கணித்து விட முடிகிறது. ஒருவேளை, எழுத்தாளர் இதை சஸ்பென்ஸ்-ஆக முன்னிறுத்த வில்லையோ என்று கூட தோன்றுகிறது. ஏனெனில், முக்கிய கதாபாத்திரங்களுக்கு உரிய இடம் தரப் பட்டிருப்பதால் தான் இந்த சஸ்பென்ஸ் உடைந்து விடுகிறது. கதாபாத்திரங்களின் குணங்களை விளக்கும் போது யார் குற்றவாளியாக இருக்க முடியும் என்று நம்மால் கணித்து விட முடிகிறது.

மெட்ராஸ் ரீஜியனைப் பற்றிய தகவல்கள் அதிகமாக இல்லை என்பதால் இந்தக் கதையின் வரலாற்றுப் பின்னணி சற்று குறைவாக இருப்பது போலத் தெரிகிறது. நாம் தினமும் காணும் இடங்களைப் பற்றிய குறிப்புகள் இருப்பதால் இது சற்று சமன்பட்டு தெரியாமல் போகிறது. ஆனால் கூடியவிரையில் வி.மூவிடம் இருந்து முழுமையான ஒரு வரலாற்று நூலை எதிர்பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறேன். அதில் புனைவுக்கு இணையாக வரலாறும் இருக்க வேண்டும் என்பது என்னுடைய எதிர்பார்ப்பு.

அன்புடன்

கண்ணன் ராமசாமி (பரமபதம் (2014) மற்றும், விரைவில் வெளியாக இருக்கும் ‘ஒரு காதல் கதையின் நான்காம் முடிவு’ நாவல்களின் எழுத்தாளர்)            

ரிசர்வ் வங்கியின் கவர்னர் ரகுராம் ராஜன், தன்னுடைய சக பணியாளர்களுக்கு எழுதிய கடிதம்!

அன்புக்குரிய சக பணியாளர்களே,

நான் செப்டம்பர் 2013 ல் ரிசர்வ் வங்கியியின் 23 ஆவது கவர்னராக பதவி ஏற்றுக் கொண்டேன். அந்த நேரத்தில், இந்திய ரூபாயின் மதிப்பு தினமும் ஊசலாடிக் கொண்டிருந்தது; பண வீக்கம் அதிகமாக இருந்தது மற்றும் வளர்ச்சி பலவீனமாக இருந்தது. இந்தியா, ‘உடையக் கூடிய ஐந்து நாடுகள்’ எனும் பட்டியலில் ஒன்றாகக் கருதப் பட்டது. கவர்னராக என்னுடைய தொடக்க உறையில், நான் உங்களுடன் கலந்து ஆலோசித்து ஒரு செயல்திட்டத்தை முன்வைத்தேன். அதில் பண வீக்கத்தை குறைக்க, அந்நிய நாட்டு பண மதிப்பிலான என்.ஆர்.ஐ (B) வைப்பு நிதியை அதிகரிப்பதன் மூலம் அந்நிய செலாவணியை அதிகரிக்க ஒரு புதிய கட்டமைப்பையும் இணைத்திருந்தேன். மேலும், புதிய உலகளாவிய மற்றும் முக்கிய வங்கிகளுக்கான வெளிப்படையான உரிமத்தை வழங்க, தூய்மையான நேர்மை பொருந்திய குழுக்களை அமைப்பது, பாரத் பில் கட்டண அமைப்பு மற்றும் ட்ரேட் ரிசீவபில் எக்ஸ்சேஞ் போன்ற புதிய நிறுவனங்களை அமைப்பது, கைப்பேசிகள் மூலம் கட்டணங்களை விரிவுபடுத்துவது மற்றும் விரிவான கடன் அமைப்பு ரீதியிலான துயரத்தை உணரவும், சரிசெய்யவும், பெரியதொரு தரவு தளத்தை உருவாக்க நான் வழி செய்ய உறுதி அளித்திருந்தேன். இத்தகைய செயல்திட்டங்களை நடைமுறை படுத்துவதன் மூலம், நான் சொன்னேன், ‘உலக பொருளாதார சந்தை ஏற்படுத்திய புயலையும் கடந்து, எதிர்காலத்தை அடைவதற்கான பாலத்தை நம்மால் கட்டமைக்க முடியும்” என்று.      

இந்த நாளில் ரிசர்வ் வங்கியில் இருக்கும் நாம் மேற்கண்ட அனைத்து பரிந்துரைகளையும் செயல்படுத்திவிட்டோம் என்பதில் நான் பெருமை கொள்கிறேன். பணவீக்கத்தை பாதியாக குறைக்க உதவிய ஒரு புதிய கட்டமைப்பு இங்கே இருக்கிறது. இது, பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, வைப்பு நிதி சேமிப்பாளர்கள், நிஜமான நேர்மறை வட்டி விகிதங்களை சுவைக்க வழி வகுத்தது. மேலும் நாம் முதலில் வட்டி விகிதங்களை உயர்த்தி இருந்தாலும், பின்னாளில் 150 பேஸ் பாயிண்டுகள் வரை வட்டி விகிதங்களை குறைக்க முடிந்தது.

இதனால், அரசாங்கம் ரிசர்வ் வங்கியிடம் செலுத்த வேண்டிய பெயரளவிலான வட்டி விகிதம், முதிர்வு காலத்தை அதிகரித்து வழங்கிய போதும் குறைய வாய்ப்பு கிடைத்தது. (முதிர்வு காலத்தைப் பற்றி மேலும் கூற வேண்டுமானால்), நம்முடைய அரசாங்கம் 40 வருட கால பாண்டுகளை வழங்க முதல் முறையாக தகுதி பெற்றது. முடிவாக, 2013 ல் நாம் பாதுகாத்த அந்நிய வைப்பு நிதி வெளியேறியதற்கு பிறகும், அதனால் எந்த பாதிப்பும் ஏற்படாமல், நம்முடைய செயல்திட்டங்களின் மூலமாக, நாணயம் திடநிலையை அடைந்ததோடு, நம்முடைய அந்நிய செலாவணி இருப்பும் வரலாறு காணாத வகையில் உயர்ந்தது.

இன்று நாம் விரைவாக வளர்ச்சி அடைந்து கொண்டிருக்கும் உலகளாவிய பெரிய பொருளாதார சக்தியாக உருவாகியிருக்கிறோம். அதோடு, ‘உடையக் கூடிய ஐந்து நாடுகள்’ பட்டியலில் இருந்து வெளியேறிப் பல தூரம் கடந்து வந்து விட்டோம்.

பொதுத் துறை வங்கி மேலான்மைக்கென்று தனியாக ஆட்களை நியமிக்கும் பணியில் சீர்திருத்தங்களை கொண்டு வர, RBI-ஆல் பணியமர்த்தப்பட்ட நாயக் கமிட்டியின் பரிந்துரையின் பேரில், Bank Board Bureau எனும் அமைப்பை உருவாக்கி அரசாங்கத்திற்கு நாம் உதவியது, செயலிழந்து வரும் திட்டங்களில் இருந்து கடன்களை திரும்பப் பெற வங்கிகளுக்கு உதவும் புதிய அமைப்புகளை உருவாக்கியது, Asset Quality Review (AQR) ன் கீழ், உரிய மதிப்பளிக்கப்படாத மோசமான கடன்களை சரியான நேரத்தில் தரப் பரிசோதனை செய்வதற்கான உந்துதலை வங்கிகளுக்கு அளித்தது என, நம்முடைய முதல் வாக்குறுதிகளில் சொன்னவற்றிற்கு மேலாக நிறையவே செய்திருக்கிறோம்.

தேசிய கட்டண நிறுவனத்திற்காக, பொதுவான கட்டண முகமையை உருவாக்க வழிவகை செய்யும் ஒரு செயல் திட்டத்தை வடிவமைக்க நாம் வேலை செய்திருக்கிறோம். இது கூடிய விரைவில், செல்பேசிகளுக்கு இடையிலான கட்டணங்களை செலுத்தும் பணியில் ஒரு புரட்சியை ஏற்படுத்தப் போகிறது.

இவற்றையும் மீறி, RBI குள்ளாக, நம்முடைய மூத்த அங்கத்தினரின் வடிவமைப்பின் அடிப்படையில், பல ஒழுங்கு மற்றும் மறுசீரமைப்பு நடவடிக்கைகளும் நடந்திருக்கின்றன. நாம் நம்முடைய பணியாளர்களின் திறன் மற்றும் நிபுணத்துவத்தை வலுப்படுத்தி பிற நாட்டவர்களுக்கு சளைத்தவர்கள் இல்லை எனும் நிலைக்கு கொண்டு வந்திருக்கிறோம். நம்முடைய செல்திட்டங்கள் அனைத்திலும், குழுவின் மேலான குடிமகர்களாகிய பத்ம விபூஷன் டாக்டர். Anil Kakodkar, அணு ஆற்றல் கமிஷனின் முன்னாள் தலைவரான, பத்ம பூஷன் மற்றும் Magsaysay விருது பெற்ற சுய உதவிப் பெண்கள் அமைப்பின் Ela Bhatt அவர்களின் வழிகாட்டல்களை பெற்றிருந்தோம்.  

நம்முடைய மக்களின் ஆற்றலும், நேர்மையும், நம்முடைய செயல்களில் இருந்த வெளிப்படைத் தன்மையும், நிகரற்றதாக இருந்தது. இத்தகைய ஒரு நல்ல அமைப்பில் பங்கு வகித்தது குறித்து பெருமைப் படுகிறேன்.

நான் ஒரு அறிவு சார் மனிதன். மேலும் நான் எப்போதும் தெளிவாக சொல்லி இருக்கிறேன்- என்னுடைய தாயகம் சிந்தனா உலகத்திலேயே இருக்கிறது என்று.

நான் சிகாகோ பல்கலைக் கழகத்திற்கு செல்லும் இந்த நேரத்தில், என்னுடைய மூன்றாண்டு கால பணி முடிவடையைத் துவங்கும் இந்த நேரத்தில், நாம் எதை எல்லாம் செய்து முடித்திருக்கிறோம் என்கிற மீள்பார்வைக்கு இது சரியான ஒரு தருணமாக அமைந்தது.

முதல் நாளில் நாம் வாக்குறுதி அளித்த அனைத்தும் செய்து முடிக்கப்பட்ட நிலையில், இரண்டு அடுத்தடுத்த முன்னேற்றங்களை சாதிக்க வேண்டியதிருக்கிறது. நம்முடைய பண வீக்கமே முக்கிய இலக்காக இருக்க வேண்டும் எனினும், நமது கொள்கைகளை தொகுக்கும் பணவியல் கொள்கைக் குழுவை அமைக்க வேண்டியிருக்கிறது. மேலும், Asset Quality Review விற்கு கீழ் நம் முயற்சிகளால் தொடங்கப்பட்ட, வங்கி இருப்பு நிலைகுறிப்புகளின் நம்பகத் தன்மையை ஏற்கனவே அதிகப் படுத்தியுள்ள செயல்பாடுகள் இன்னும் நடந்து கொண்டிருக்கின்றன. குறுகிய கால அடிப்படையில், சர்வதேச நடவடிக்கைகளும் சில ஆபத்துக்களை முன்னிறுத்திக் கொண்டிருக்கின்றன.

இத்தகைய சவால்களை நாம் வெற்றிகரமாக கடப்பதை நான் கண்கூடாகக் கண்டு ரசிக்க ஆயத்தமாய் இருக்கிறேன் என்பதோடு, அரசாங்கத்தோடு பேச்சுவார்த்தை நடத்திய பின்னர், September 4, 2016- ல் என்னுடைய பணி நாட்கள் முடிவடைந்த பிறகு, அறிவுசார் செயல்பாடுகளுக்கு நான் திரும்புகிறேன் எனும் செய்தியை உங்களோடு பகிர்ந்து கொள்ள விரும்புகிறேன். நான் எப்போதும் இந்திய நாட்டிற்காக சேவை செய்ய காத்திருக்கிறேன் என்றும் சொல்லிக் கொள்கிறேன்.  

சக பணியாளர்களே, நாம் அரசாங்கத்தோடு இணைந்து, கடந்த மூன்று ஆண்டுகளில், பருப்பொருளியல் மற்றும் நிறுவன திடநிலைக்காக போராடியிருக்கிறோம். Brexit அச்சுறுத்தலைப் போன்ற சந்தை ஏற்ற இறக்கங்களை சமாளிக்க நம்முடைய செயல்பாடுகள் துணை புரியும் என்று நான் தீர்க்கமாக நம்புகிறேன். அந்நிய NRI (B) வைப்பு நிதிகளை திரும்பத் செலுத்தும் பணிக்கு நாம் தேவையான ஏற்பாடுகளை செய்து வைத்திருக்கிறோம் என்பதால், மேற்கொண்டு அந்தப் பணியை சரிவர செய்துவிட்டாலே போதும் என்கிற நிலை தான் இருக்கிறது. உங்களுடைய சாதனைகளே உங்களுடைய மன உறுதிக்கு வழி வகுத்திருக்கிறது.

அரசாங்கத்தின் சீர்திருத்தங்களோடு, உங்களுடைய செயல்பாடும் சேர்ந்து, நாம் உருவாக்கி வைத்திருக்கும் இந்த அடித்தளத்தின் மீது சரியான கட்டமைப்பை உருவாக்கி, மேலான வேலைவாய்ப்பு உருவாக்கத்திற்கும், நம் மக்களின் செழிப்பான வாழ்க்கைக்கும் வரும் ஆண்டுகளில் வாய்ப்புகளை ஏற்படுத்தும் என்று நான் நம்புகிறேன். உங்களுடைய துணையோடு, பின்வருபவர் நம்மை மேலும் சிறப்பான இடத்திற்கு கொண்டு செல்வார் என்று எனக்கு நம்பிக்கை உள்ளது. நான் உங்களோடு மேலும் சில மாதங்கள் பணியாற்றுவேன் என்றாலும், உழைப்பாலும், கொஞ்சமும் குறையாத ஆதராவலும் என்னைத் தழுவிய RBI ன் குடும்பத்தினர் அனைவருக்கும் நான் முன்னதாகவே நன்றி செலுத்திக் கொள்கிறேன். இது ஒரு அற்புதமான கூட்டுப் பயணமாக இருந்தது!

நன்றியுணர்ச்சியுடன்,

உங்கள் உண்மையுள்ள,

ரகுராம் G. ராஜன்.

எழுவர் விடுதலை: அரசு தரப்பு சி.பி.ஐ. அதிகாரியான தியாகராஜனின்

எழுவர் விடுவதலை தொடர்பான பேரணி நடந்துள்ளது. இந்த நிலையில், அரசு தரப்பு சி.பி.ஐ. அதிகாரியான தியாகராஜனின் பேச்சு இங்கே முக்கியத்துவம் பெறுகிறது. அதை இங்கே பதிவிடுகிறேன்

௧. பேரறிவாளன், தான் எதற்காக பேட்டரி வாங்கிக் கொடுத்தேன் என்று தெரியாது என்று கூறியதை நான் வாக்குமூலத்தில் பதிவிடவில்லை. காரணம், வழக்கு நடந்து கொண்டிருந்த நேரத்தில் அதை குறிப்பிட்டால், அது வாக்குமூலமாகாது.

௨. பதினாங்கு ஆடுகளுக்குப் பிறகு They are entitled for review. இந்த இருபத்திஐந்து வருடங்களில் அவர்கள் மேல் எந்த குறையும் கூறப்படவில்லை. விடுதலைக்கு பரிந்துரை மட்டும் அல்ல, அதை நான் மனித உரிமையாக கருதுகிறேன்.

௩. அறிவு (பேரறிவாளன்) சொன்னது உண்மையாக இருக்கலாம் என்பதை உறுதிப்படுத்த, எங்களுக்கு பின்னாளில் ஒரு ஆவணம் கிடைத்தது. சிவராசன், ஒரு ஒயர்லஸ் மெசேஜ்-ல், இது வரைக்கும் இதைப்பற்றி யாருக்கும் சொல்லவில்லை. அந்த இந்தியப் பெண்ணிடம் தவிர என்று கூறியிருந்தார். இது ஒரு internal evidence

௪. SIT இந்த வழக்கை விசாரணை செய்து கொண்டிருந்த போதே, ஜெயின் கமிஷன் 'larger conspiracy' என்றொரு விசாரணையை நடத்தி வந்தார்கள். என்னுடைய தாழ்மையான கருத்து என்னவென்றால், அயல்நாட்டு சதி குறித்த முழு பரிமாணத்தை நாம் கொண்டு வரவில்லை. உள் நாட்டு சாதியம் இருக்கலாம் என்பதை risk எடுத்து சொல்கிறேன்..

௫. பாதிக்கப்பட்டவர்கள் எங்களுக்கு நீதி கிடைக்கவில்லை என்று சொல்வதற்காக, ஏழுபேருக்கும் அநீதி இழைக்கக் கூடாது. இழக்கப்பட்டவர்களின் இடத்தை எந்த தண்டனையாலும் நிரப்ப முடியாது. ஒரு சிறைச்சாலையில் உள்ளகைதிகளை அந்த நாட்டு மக்கள் எப்படி நடத்துகிறார்கள் என்பதில் தான் அந்த நாட்டின் பக்குவம் புரிபடுகிறது என்று நெல்சன் மண்டேலா சொல்கிறார். இந்த விவகாரம் மனிதர்களின் எதிர்காலத்தை உள்ளடக்கியது. இதனால், இதில் மத்திய மாநில அரசுகளின் சண்டைக்கு இடம் இருக்கக் கூடாது.

௬.. ஒரு மனிதனின் முக்கியமான உரிமை என்பது சுதந்திரம். அந்த சுதந்திரத்தை நாம் ஒரு குறிப்பிட்ட காலத்திற்கு தண்டனைக்காக பறிக்கலாம். ஆனால், உங்களுக்கு மரணதண்டனையில் இருந்து தப்பிக்க ஒரு வாய்ப்பு அளிக்கப் பட்டதெ! மறுபடியும் ஒரு சலுகையை எதிர்பார்க்கலாமா என்கிற கேள்வி தவறு. ஏனென்றால், வாழ்க்கை முழுவதும் ஆயுள் தண்டனையில் கழிய வேண்டும் என்பது மரண தண்டனையைக் காட்டிலும் கொடியது!

௭. நான் அந்த தவறை அன்று செய்யாமல் இருந்திருந்தால், ஒருக்கால் பேரறிவாளன் இன்று வெளியே நடமாடிக் கொண்டிருந்திருக்கலாம்.

https://www.youtube.com/watch?v=-7EKSCMlSSQ

கவுதம சித்தார்த்தனின் சிறுகதை- நுனி மீசையில் திறந்து கொள்ளும் நகைப்பு

மே 30 அன்று திரு. கவுதம சித்தார்த்தன் அவர்கள் தன்னுடைய முகநூலில் பூவரசியில் வெளிவந்த தன்னுடைய சிறுகதை ஒன்றை பதிவிட்டிருந்தார். ஒவ்வொரு வரியையும் படிக்கும் போது, பாதையில் கடக்கும் சிறு சிறு கிராமங்களின் இயற்கை அழகை ரசித்தபடி போகும் ஜன்னலோர பயணம் போல் இருந்தது அச்சிறுகதை. அவரின் சொல்லாடல், கதையின் உட்கரு பற்றி பேச வேண்டும் போலிருந்தது. அதற்காக எழுதுகிறேன்.

நுனி மீசையில் திறந்து கொள்ளும் நகைப்பு! மேலோட்டப் பார்வையில் முகத்தை மட்டுமே பார்க்காத அவருடைய கண், உதட்டின் மேலுள்ள மீசையின் நுனியில் இருந்து தொடங்குகிறது அவதானிப்பை. 

கண்களுக்கு மேலே 'திரைந்திருந்த'....என்ற வரியைப் படிக்கும் போது corrugated என்கிற ஆங்கிலச் சொல்லுக்கு தமிழாக்கம் இது தான் என்பதை பல நாள் தேடலில் கிடைக்காமல் இன்று கண்டு கொண்டதை எண்ணி மகிழ்ச்சி அடைந்தேன். corrugated எனும் சொல்லை, கடலில் மடிப்புகளுகளோடு பொருத்திப் பார்ப்பார்கள். அது போல இவர் நினைவுகளை கடலாக, அதிலிருந்து எழுகிறது முகம் என்கிறார்.  

அடுத்ததாக ஏலேலாந்தொட்டி நாட்டுப்புறப் பாடல். இந்தக் கதையின் தொடக்கமே இந்தப் பாடலை மையமாக வைத்தே வருகிறது. இந்த நாட்டுப்புறப் பாடல், பல நாள் கழித்து தோழியை  சந்திக்கச் செல்லும் இளைஞனை பற்றியதே. 

அவளை பற்றிய அவனது நினைவுகள் எத்தனை ஆணித்தரமாக பதிந்திருக்கிறது என்பதை மேற்படி விவரிக்கிறார். அவளுடன் இருந்த நாட்களின் நினைவுகள் நிழலாக அசையவில்லை அவனது மனதில். அவன் கிள்ளிய போது செடியின் தண்டிலிருந்து பொங்கி வெளிவந்த பச்சை சாறு கூட அவனுக்கு நினைவில் இருக்கிறது. 

இதை உடனேயே நாம் அறிந்து கொள்ள அடுத்த பத்தியிலேயே, நினைவுகளின் ஆழத்தை பச்சை சாரின் வீரியத்தோடு ஒப்பிட்டு, இத்தகைய ஆழ்ந்த நினைவு அவளுக்கும் இருக்குமா என்று ஏங்குகிறான். இருக்கை மற்றொரு நிலைக்கு மாறுகிறது.

"தொண்டைக்குள் தகரம் தேய்ந்து உராயும் ஓசையை ஜன்னல் வழியாக வெளியே துப்பிவிட்டு..."

"வயோதிகத்தின் விலக்க முடியாத போர்வையை அணிந்திருப்பவள்போல தனது இருண்ட துவாலையை நெகிழ விட்டுக்கொண்டு புன்முறுவல் பூத்தாள்..."

என்று முதுமையை தகர ஒலியுடன், போர்வையுடன், பொருத்தி வர்ணிக்கிறார். இன்றைய தலைமுறையில் எத்தனை பேருக்கு, துவாலை என்றால் Towel என்று தெரியும்?

அதோடு நில்லாமல், 

"வயதின் முதிர்ச்சி அவளைக் கவ்விக் குதறுகையில் யயாதியைப்போல சிரித்துக் கொண்டிருக்கிறார் அப்பா"

என்று சொல்லி இளமையை இழந்து, வயோதிகச் சாபம் பெற்ற யயாதி மன்னனையும் பொருத்தமான இடத்தில் உட்படுத்திப் பேசுகிறார். யயாதி மன்னனின் பிள்ளையான யதுவின் சந்ததிகளே யாதவர்கள். கிருஷ்ணன் பிறந்த குலம் இது தான். யயாதி பெற்ற சாபத்தை ஏற்ற சர்மித்தையின் மகனான புருவின் வழித்தோன்றல்களே பாண்டவர்களும் கவுரவர்களும். ஒரு வார்த்தைக்குள் எத்தகைய பெரிய இதிகாசம் அடங்கி இருக்கிறது பாருங்கள்! 

தொடர்ந்து, நினைவுகளின் நிகழ்கால/இறந்தகால மாற்றத்தை விளையாட்டின் மேல்/கீழ் அசைவோடு பொருத்திப் பார்க்கையில், ரயில் வண்டி குலுங்குகிறது. உவமையின் நிகழ்கால பரிணாம வளர்ச்சியாகவும் இதை நாம் தொடர்பு படுத்தி எண்ணலாம். 

பிறகு நிகழ்காலத்திற்கும் இறந்த காலத்திற்கும் பாலமாய் விளங்கும் பத்தியில், குழந்தையின் கன்னக் குழியை பிஞ்சுக் குவடு (cusp) என்று வர்ணனை செய்வதோடு, அக்குழந்தையின் சிறுநீர் தன்னுடைய தொடையில் வழிகிறது என்பதை கண்டு அவன் தன் தோழியின் தொடையில் வழியும் ஆற்று மண்ணோடு தொடர்பு படுத்தி யோசிக்கிறான். அக்குழந்தையின் சிறிய உடல் அவனை யதார்த்தமாக அவர்கள் இருவரும் குழந்தைகளாக (துளியூண்டாக) மாறி தூக்கணாங்குருவி கூட்டில் நுழைந்த கற்பனைக்குள் பயணிக்க வைக்கிறது. ஆனால், அந்த நினைப்பை தொடர விடாமல் மறுபடியும் மறைந்திருக்கக் கூடிய சிராய்ப்புத் தழும்புகளை பற்றி யோசிக்கத் தூண்டுகிறது மேலும் கீழுமாக, நிகழ்காலத்திற்கும் இறந்தகாலத்திற்கும் மாறி மாறிப் பயணிக்கும் இருக்கை. சிராய்ப்புகள் போலவே நினைவுகளும் மறைந்திருக்கலாம் இல்லையா என்று கேள்வி எழுப்புகிறார் மறைமுகமாக.

அந்த இருக்கையின் அசைவில் மாறி மாறி அவளுடைய பச்சை முகமும், பரு வெடித்த முற்றிய முகமும் அவனுக்குள் வந்து மறைகிறது. பரு வெடித்த பெண்ணிற்கு கல்யாணமும் ஆகி இருக்கும் இல்லையா?

அந்த இருக்கையைப் போலவே நிகழ்கால பரிணாம வளர்ச்சிப் பொருளான, ரயிலின் கூவல் அவனை வெறுப்படையச் செய்கிறது. அவளை எதிர்கொள்ளப் போகும் சவாலை இப்படி விவரிக்கிறார்.

கல்மிஷமில்லாத பிஞ்சுப் பருவத்தின் நட்பு, இப்போது முகத்தைப் பிளந்து அரும்பியுள்ள இளம் ரோமத்தின் கூர்மையை எதிர்கொள்ளப் போகிறது.

அவளை சந்திக்கும் போது என்ன பேசுவது என்று யோசிக்கையில், பொதுவான விவரணங்கள் அவனை சலிப்படையச் செய்து, அதற்கும் மேலான அந்த உன்னத (உன்னதம் இதழின் நோக்கம் இது தானோ!) விவரணத்தை நோக்கி செல்கிறான். தன்னை விட்டு தூரப் போய்விட்ட அவளை பற்றி யோசித்துக் கொண்டே இருக்கையில் வானம் துலாம்பரமாக மாறுகிறது. 

அவனது நினைவுகளின் கூர்மையால் துருப்பிடித்திருந்த மூளையை, தெளிவாகும் வானம் போல, காலம் துலக்குகிறது என்பதாக எண்ணிக் கொள்ள வேண்டும். நினைவுகளில் இருந்து நிஜத்திற்கு வருகிறான் இளைஞன். புதியவற்றை காண்கிறான்.

அது வரை நேர்கோட்டில் பறந்த ரயில் வளைந்து வளைந்து முன்னேறுகிறது. இவனும் ரயில் என்ஜினிற்கு பெட்ரோல் போல, தனக்கு ரத்தம் பாய்ச்சப் பட்டதாக உணர்ந்து, குறுக்கும் நெடுக்குமான தெருக்களில் பயணித்து அவளைத் தேடுகிறான். 

வீட்டின் கதவு உயர்ந்திருக்கிறது; அவளுடைய நிலையும் அப்படியே அவனுக்கு. அவள் எங்கோ நுகத்தடியில் மேலே இருக்கிறாள். அவளைத் தொட நினைத்தால், உதறுகிறது; தீப்போல சுடுகிறது. மறு முனையில், மூழ்குகிறாள்; அதைத் தடுக்க இவன் தன் சக்தியை எல்லாம் திரட்டி அவளுடைய முனை மேலே வர அழுத்துகிறான். 

கதவு திறக்கிறது. அவளுடைய உன்னத முகத்தை காண்பதாக என்னும் கணத்தில், மறுபடியும் மேலே குறிப்பிட்ட அனைத்தையும் விவரிக்கிறார். அவன் நுனி மீசையில் திறந்து கொண்டது நகைப்பு. முடிவில்லாத தேடலை நோக்கி, காலங்கள் அற்ற ரயிலின் ஓசை அவனை அழைக்கிறது. 

இந்தக் கதை நான் படித்த கதைகளில் முக்கியமானது. காரணம், ஒவ்வொரு வரியிலும் உட்கரு பயணிக்கிறது. ஒவ்வொரு வார்த்தையும் கதை பேசுகிறது. ஒரு அருமையான எழுத்தெ திர்காலத்திற்கு வழி காட்டும் சிறுகதையாக இதை நான் பார்க்கிறேன். கவுதம சித்தார்த்தன் அய்யாவுக்கு வணக்கங்களும், வாழ்த்துக்களும்.

கிருஷ்ண ஐயர்- ஒரு உதாரணம்

ஷம்சர் சிங் வழக்கு, மேனகா காந்தி வழக்கு, ரத்லாம் மாநகராட்சி வழக்கு மற்றும் முத்தம்மா வழக்குகளில் பேசப் பட்ட நீதியரசர் திரு. கிருஷ்ண ஐயர் சமீபத்தில் நூறு வருடங்களைக் கண்ட பிறகு கண் அயர்ந்தார். இவர் இதுவரை 70 புத்தகங்களை எழுதியிருக்கிறார். 
இத்தகைய தகவல்களை மட்டும் அல்ல, இவர் யார் என்பதையே அறியாத பலர் நமக்கிடையில் வாழ்ந்து கொண்டு தான் இருக்கிறார்கள். இந்தியாவில் மட்டும் அல்ல உலகம் முழுவதிலும், அடித்தட்டு மக்களை எவ்வாறு சமூக பொறுப்போடு வாழ வைப்பது எனும் விடை அறியாத கேள்வி இருந்து கொண்டே தான் இருக்கிறது. இதற்கு விடையாக, நான் இவரை எவ்வாறு அறிந்து கொண்டேன் எனும் கதையை சொல்வது சரியாக இருக்கும் என்று நினைக்கிறேன்.
நான் அப்போது பத்தாம் வகுப்பு படித்துக் கொண்டிருக்கிறேன். காந்தி இறந்த நாளில் பிறந்த எனக்கு, எதற்காக அவரை நினைவில் வைத்துக் கொண்டு மௌன அஞ்சலி செலுத்துகிறார்கள் என்பது கூடத் தெரியாத காலம் அது. என் பள்ளிக்கு எதிரிலேயே நூலகம் இருந்தும், அதன் சுவறுகளில் ஒட்டப்படும் திரைப்படங்களின் போஸ்டர்கள் மட்டுமே என் கண்ணில் பட்டு வந்தது அந்த நாளில். ஒவ்வொரு நாளும் நான் என்னவாக ஆகப போகிறேன் என்று என் தந்தை மண்டையை உடைத்துக் கொள்ளும் அளவிற்கு சண்டையோடு கடந்து கொண்டிருந்தது அப்போது. நான் ஒன்றும் படிக்காத பிள்ளையாக இருக்கவில்லை. சமூகப் பொறுப்பு கூடிய பிறகு நான் பெற்ற மதிப்பெண்னை விட அதிகமாகவே அப்போது எடுத்து வந்தேன். ஆனால், எந்த ஒரு குறிக்கோளும் இல்லாத காலம் தான் அது.
அத்தகைய நேரத்தில் எனக்கு பாடம் புகட்ட எவராலும் முடியவில்லை என்று தான் கூற வேண்டும். காரணம், என்னுடைய பார்வை பாடத்தை நோக்கி என்றுமே சென்றதில்லை. வயதுக் கோளாறினால் பெண்கள் பின்னாலும், சினிமாவின் பின்னாலும் தான் அலைந்து கொண்டிருந்தேன். 
அப்போது தான் என் வாழ்வில் முதல் மாற்றம் இந்த இரண்டு ஈடுபடுகளில் ஒன்றின் மூலமாக ஏற்பட்டது. மரண தண்டனை குறித்த ஒரு முக்கிய பதிவாக விருமாண்டி வெளியானது.
என்னைப் போன்று நோக்கமில்லாமல் திரிந்து கொண்டிருப்பவனுக்கு ஒரு ஆரம்பத்தை ஏற்படுத்திக் கொடுக்க துரதிர்ஷ்ட வசமாக சினிமாவால் மட்டுமே முடியும் என்பதை புரிந்து கொண்ட நாள் இது.
ஆம்! அந்தப் படம் மட்டும் வராமல் இருந்திருந்தால் நான் சமூகத்தின் பக்கம் என் பார்வையை திருப்பி இருப்பேனா என்பது சந்தேகமே. எனக்கு உருவாகியிருக்கும் பல கருத்துக்களுக்கு அதுவே ஆரம்பம் என்று நினைக்கிறேன்.
இங்கு அந்த படத்தை எடுத்த கமல் ஹாசனுக்கு பாராட்டு விழா எடுப்பதில்ல எனக்கு நோக்கம். ஒவ்வொரு மனிதருக்கும் உள்ள பொறுப்பை உணர்த்தவே இந்த படத்தை பற்றிக் கூறுகிறேன்.
அடுத்த தலைமுறைக்கு நல்ல மனிதர்களையும், கருத்துக்களையும் அறிமுகம் செய்ய வேண்டிய கட்டாயத்தில் நாம் இருக்கும் சமயத்தில், அதை எவ்வாறு இளைஞர்கள் ஏற்றுக் கொள்ளும் வகையில் செய்வது எனும் கேள்வி நம் மனதில் இருந்து கொண்டே தான் இருக்கின்றது.
இதற்கு சுய முயற்சி அவசியம் என்பது சரியே. ஆனால், ஒருவரிடம் சுய முயற்சி உருவாக வேண்டுமானால் அவருக்கு ஒரு ஆரம்பத்தை கொடுத்தே தீர வேண்டும்.
அத்தகைய வகையில் கிருஷ்ண ஐயரின் பேட்டியோடு அந்தப் படம் துவங்கியது அம்மனிதருக்கு மட்டும் அல்லாமல் அவருடைய கருத்துக் களுக்கும் ஒரு நல்ல விளம்பரமாக அமைந்தது.
சினிமா கலைஞர்கள் மீது பல குற்றச் சாட்டுகள் வைக்கப் படும் போது, இது போன்று இடைவெளியை நிரப்பும் பாலமாக அவர்கள் செயல்பட்டால் நம் சமூகம் முன்னேற வழி கிடைக்கும். 
மரண தண்டனை வேண்டுமா வேண்டாமா என்று இன்னமும் நான் ஆய்வு செய்து கொண்டே தான் இருக்கிறேன். இந்த விஷயத்தில் எனக்கு இன்னமும் தெளிவு ஏற்படாததற்கு பல காரணங்கள் உண்டு. ஆனால், முக்கியமாக என்னை இது குறித்து யோசிக்க வைத்ததே கிருஷ்ண ஐயரின் வெற்றி. ஒவ்வொரு முடிவுக்கும் ஆரம்பம், மனதளவில் நாம் மேற்கொள்ளும் சத்திய சோதனை தான். அந்த வகையில் கிருஷ்ண ஐயர் என்றுமே என் நினைவில் நிற்பார். 
மேலும், ஒரு மனிதரை அவருடைய  ஜாதியைக் கடந்து மதிக்க வேண்டுமானால், அவர் முற்போக்கான சில கருத்துக்களை கொண்டிருக்க வேண்டும் என்பதற்கு இவர் ஒரு உதாரணம். இன்று தவறாக விமர்சிக்கப் படும் எந்த ஒரு பிராமணரும், தன்னுடைய கருத்துக்களுக்கே விமர்சகர்கள் எதிரியாக இருக்கிறார்கள் என்பதை புரிந்து கொண்டு, இவரை ஒரு முன்னுதாரணமாக கொள்ள வேண்டும்.

நன்றி..தி இந்து புகைப்படத்திற்கு.